نگرش دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی نسبت به همسالان دارای ناتوانی و عوامل مرتبط با آن
Abstract
آموزش فراگیر تلاش دارد تا هر چه بیشتر دانش آموزان دارای ناتوانی در بین دانش آموزان عادی به تحصیل ادامه دهند. نگرش دانش آموزان عادی به این گروه از دانش آموزان از جمله چالش های مهم برای آموزش و پرورش فراگیر است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نگرش دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی نسبت به همسالان دارای ناتوانی صورت گرفته است. با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی از جامعه آماری دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی آموزش و پرورش منطقه 10 شهر تهران در سال تحصیلی 90-1389 سیصد نفر انتخاب شدند. در این تحقیق تأثیر متغیرهای جمعیت شناسی، آشنائی و تعامل با دانش آموزان دارای ناتوانی بر نگرش دانش آموزان نسبت به همسالان دارای ناتوانی بررسی شد. یافته های پژوهش نشان داد که تقریباً نیمی از شرکت کنندگان نگرش منفی و نیمی دیگر نگرش مثبت نسبت به همسالان دارای ناتوانی داشتند و نیز امتیاز نگرش دانش آموزان پسر و دختر تا حدودی یکسان بود و متغیرهای جمعیت شناسی مورد بررسی شامل (جنسیت، اشتغال و تحصیلات والدین) بر نگرش دانش آموزان نسبت به همسالان دارای ناتوانی تأثیری نداشت و نیز از سه گزینه تشکیل دهنده متغیر آشنائی و تعامل (داشتن دوست معلول، مصاحبت با افراد معلول، آشنائی با خصوصیات افراد معلول) تنها گزینه داشتن دوست معلول بر نوع نگرش مؤثر بود. به نظر می رسد داشتن دوست معلول باعث بهبود نگرش نسبت به این افراد می گردد که بیانگر این واقعیت است که تجربه تماس و آشنائی با دانش آموز دارای ناتوانی می تواند بر نگرش نسبت به این افراد تأثیرگذار باشد. .