تأثیر تمرینات هوازی در آب بر عوامل خطر ساز قلبی- عروقی در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروز

رامبد رامبد خواجه ای، rambod khajei department of physical education, neyshabure branch, islamic azad university, neyshabure, iranعضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نیشابور،گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، نیشابور،ایران محمود محمود سلطانی، mahmood soltani department of physical education, mashhad branch, islamic azad university, mashhad, iranعضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد مشهد،گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، مشهد،ایران سید محمود سید محمود حجازی، seyed mahmood hejazi msc physiology student, mashhad branch, islamic azad university, mashhad, iranعضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد مشهد،گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، مشهد،ایران صالحه صالحه نور نعمت الهی، salehe noor nematolahi department of physical education, mashhad branch, islamic azad university, mashhad, iranعضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد مشهد،گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، مشهد،ایران احمد احمد زنده دل، ahmad zendedel department of physical education, neyshabure branch, islamic azad university, neyshabure, iranعضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نیشابور،گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، نیشابور،ایران مرضیه مرضیه اشکانی فر، marzieh ashkani far msc physiology student, mashhad branch, islamic azad university, mashhad, iranدانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزش،دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد، مشهد، ایران

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

مقدمه: بی­حرکتی از مشکلات شایع بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس(m.s) است. تمرینات هوازی با ایجاد تعدیل در عوامل خطر مرتبط با بیماریهای قلبی- عروقی، خطر وقوع این بیماریها را کاهش می دهد. هدف: تعیین تأثیر برنامه تمرینی در آب، بر عوامل خطرساز قلبی- عروقی در زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس روش: در این کارآزمایی بالینی تصادفی شده 40 بیمار مبتلا به (m.s) به صورت تصادفی به دو گروه آزمون و شاهد تقسیم شدند. برنامه تمرینی برای گروه آزمون، به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه با شدت 60-50 درصد حداکثر ضربان قلب، اعمال شد. عوامل خطر قبل و بعد از دوره تمرینات ارزیابی شد. آزمایش­های خون­شناسی شامل کلسترول، تری گلیسرید و لیپوپروتیین پرچگال و کم چگال بود. تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از نرم افزار spss نسخه 16 و در سطح معنی­داری 05/0 توسط آزمونهای تی زوجی و مستقل انجام شد. یافته­ها: گروه آزمون از لحاظ لیپوپروتئین کم چگال (001/0p<) و کلسترول (001/0p<) و تری گلیسرید (005/0p<) پس از تمرین، کاهش معنی داری نسبت به پیش از تمرین داشت و فعالیتهای هوازی در آب، تأثیر معنی داری بر میزان لیپوپروتئین پرچگال گروه آزمون نداشت. نتیجه­گیری: تمرین­های هوازی در آب می تواند با افزایش توان فیزیکی، منجر به تعدیل در فاکتورهای قلبی- عروقی شده، خطر این حمله ها را کاهش دهد. متخصصان می توانند از این تمرین­ها به عنوان یک درمان مکمل در کنار درمانهای دارویی برای بیماران m.s استفاده کنند.