ارتباط عمق بیهوشی با شاخص های همودینامیک در بیماران تحت جراحی انتخابی شکم
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه و هدف: روش معمول در ارزیابی عمق بیهوشی، سنجش شاخصهای همودینامیک و تغییرات اتونوم و علائم ذهنی مانند جنبش و تحرک، تعریق و اشکریزش می باشد که به اندازهی کافی حساس و اختصاصی نیستند، لذا این مطالعه با هدف تعیین ارتباط بین مقادیر عمق بیهوشی با شاخص های همودینامیک انجام شد. روش بررسی: این مطالعه ی همبستگی در تابستان 1393 بر روی 57 بیمار کاندید عمل جراحی انتخابی فتق بیمارستان شهید دکتر بهشتی سبزوار انجام شد که به صورت در دسترس انتخاب شدند. تکنیک بیهوشی در تمام بیماران یکسان بود. عمق بیهوشی به صورت کمی و به وسیله شاخص دوطیفی مانیتورینگ و در فواصل پنج دقیقه همزمان با ضربان قلب و فشار خون ثبت گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری anova و آزمون همبستگی انجام شد. یافته ها: میانگین و انحراف معیار سن بیماران 46/13±54/45 بود. 36 بیمار مرد و 21 نفر زن بودند. تنها 6/59 درصد از بیماران عمق بیهوشی نرمال را تجربه کردند و جز در مورد ضربان قلب در پنج دقیقه اول (013/0p =)، در بقیه شاخص های همودینامیک، همبستگی آماری معنی داری با مقادیر عمق بیهوشی مشاهده نگردید. نتیجه گیری: شاخص های همودینامیک در تعیین عمق بیهوشی قابل قبول، دارای محدودیت هایی هستند و بهتر است از مانیتورهایی استفاده شود که براساس پردازش سیگنال های مغزی عمل می کنند.