تاثیر تکلیف دوگانه بر کینماتیک مفاصل اندام تحتانی حین راه رفتن در بیماران مبتلا به پارگی لیگامان متقاطع قدامی

مریم سلطانی، maryam soltani rehabilitation research center for muscular - skeletal, ahvaz university of medical sciencesمرکز تحقیقات توانبخشی عضلانی– اسکلتی ، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز . حسین نگهبان، hossein negahban rehabilitation research center for muscular - skeletal, ahvaz university of medical sciencesمرکز تحقیقات توانبخشی عضلانی– اسکلتی ، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز . محمد مهرآور، mohammad mehravar rehabilitation research center for muscular - skeletal, ahvaz university of medical sciencesمرکز تحقیقات توانبخشی عضلانی– اسکلتی ، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز . شیرین تجلی، shirin tajali rehabilitation research center for muscular - skeletal, ahvaz university of medical sciencesمرکز تحقیقات توانبخشی عضلانی– اسکلتی ، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز . معصومه حسام، masumeh hessam rehabilitation research center for muscular - skeletal, ahvaz university of medical sciencesمرکز تحقیقات توانبخشی عضلانی– اسکلتی ، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز .

Abstract

چکیده زمینه و هدف : پارگی لیگامان متقاطع قدامی معمولا با تغییرات حرکتی شامل کوتاه شدن طول گام ، بیشترشدن عرض گام و تغییر بیومکانیک اندام تحتانی همراه است . به دنبال این تغییرات ممکن است راه رفتن در این بیماران به منابع توجهی بیشتری نیازمند باشد . بنابراین هدف از این مطالعه بررسی تاثیر تکلیف دوگانه بر کینماتیک مفاصل اندام تحتانی حین راه رفتن در بیماران مبتلا به پارگی لیگامان متقاطع قدامی است . روش بررسی : 20 مرد سالم و 20 بیمارمرد مبتلا به پارگی لیگامان متقاطع قدامی تکلیف راه رفتن بر روی تردمیل و تکلیف شناختی را در دو سطح آسان و دشوار انجام دادند. زوایای مفاصل مچ پا ، زانو و ران در صفحه ساجیتال در 4 مرحله از یک دوره راه رفتن مورد محاسبه قرار گرفت . یافته ها : نتایج این مطالعه نشان داد که مابین اندام درگیرگروه بیمار و اندام انطباق یافته گروه سالم برای هر سه مفصل اندام تحتانی در صفحه ساجیتال اختلاف معنی داراست (05/0 p<) . علاوه براین مابین اندام درگیر و غیردرگیر گروه بیماربرای سه مفصل ران ، زانو و مچ در اکثر مراحل راه رفتن تفاوت معنا دار است (05/0 p<) . همچنین دشواری تکلیف شناختی باعث کاهش معنادار آزادی حرکت در مفاصل زانو و مچ پا در هردو گروه می شود (05/0 p<) . نتیجه گیری : نتایج این مطالعه نشان می دهد که پارگی لیگامان متقاطع قدامی الگوی حرکتی اندام درگیر را نسبت به اندام غیردرگیر تغییر می دهد . علاوه بر این انجام تکلیف دوگانه باعث می شود مفاصل دیستال(مچ و زانو) به حالت با ثبات مفصلی خود نزدیک شوند ولی باعث اختلاف معنا دار الگوی حرکتی مفاصل در صفحه ساجیتال مابین دو گروه سالم و بیمار نمی گردد .