اثربخشی درمان فراشناختی بر کاهش نشانه های فرانگرانی و آمیختگی فکر در مبتلایان به اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به یک بیمارستان نظامی
Abstract
مقدمه: اختلال اضطراب فراگیر به صورت اضطراب افراطی و نگرانی ذهنی غیر قابل کنترل تعریف میشود. این اختلال ممکن است عواملی فراتر، از جمله فرانگرانی و آمیختگی فکر را نیز شامل گردد. روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه کارآزمایی بالینی از نوع شبه آزمایشی است و در آن از طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل استفاده شده است. جامعه آماری شامل کلیه مراجعین با تشخیص اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به یکی از بیمارستان های نظامی میباشد که از بین آنان، 24 نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی، انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه فرانگرانی (mwq)، پرسشنامه آمیختگی فکر(tfi) و پروتکل درمان فراشناختی (mct) بود و دادهها با استفاده از روش آماری تحلیل کوواریانس چند متغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان دادند که فراشناخت درمانی در کاهش فرانگرانی و آمیختگی فکر مبتلایان به اختلال اضطراب فراگیر تأثیر دارد. بر مبنای تحلیل نتایج، میزان 546/0 از واریانس کاهش فرانگرانی و همچنین میزان 362/0 از واریانس کاهش آمیختگی فکر در پسآزمون توسط فراشناخت درمانی تبیین شده است و اثر معنیدار عامل بینآزمودنیهای گروه آزمایش تأیید میشود. نتیجه گیری: تکنیک های فراشناختی، موجب کاهش افکار منفی اتوماتیک و نگرش های ناکارآمد گردیده که زمینهی کاهش فرانگرانی را فراهم میکند. همچنین فراشناختدرمانی موجب اصلاح سوگیریهای شناختی شده و منجر به کاهش آمیختگی فکر میگردد. لذا مهمترین اشارهی پژوهش در مبتلایان به اختلال اضطراب فراگیراین است که درمانگران باید سعی کنند این روش درمانی را به عنوان یک درمان روانشناختی در این حوزه مورد توجه بیشتر قرار دهند.