ترکیب مدل کرنل (kde) و مدل ahp در ارزیابی خطر زلزله در بافت های حاشیه نشین و فرسوده شهری با کمک سیستم اطلاعات جغرافیایی (gis)، مطالعه موردی مناطق یک و پنج شهر تبریز
Abstract
بررسی میزان آسیبپذیری یکی از مهم ترین چالش های پیش رو شهرهای بزرگ در ایران است. حساسیت این موضوع زمانی که شهر علاوه بر فرسودگی و وجود مناطق حاشیهنشین، در معرض بلایای طبیعی همچون زلزله و سیل نیز باشد دو چندان می گردد. پهنهبندی خطر زلزله و مدلسازی آن با استفاده از تکنیک های پیشرفته در ارتباط با میزان آسیبپذیری شهرها ضرورتی انکارناپذیر است. در شهر تبریز وجود تنوع بافت های شهری، نزدیکی به خطوط گسل و عدم توجه و بازنگری دقیق آن، آسیبپذیری این گونه بافت ها را در کنار بافت های حاشیه شین تشدید می کند. این مقاله به بررسی مناطق یک و پنج شهر تبریز با در نظر گرفتن ماهیت زلزله و بررسی آن در ارتباط با چهار عامل تراکم جمعیت، تراکم ساختمانی، کیفیت ابنیه و نوع مصالح می پردازد. همچنین رابطه بین میزان آسیبپذیری ناشی از زلزله بهکمک تکنیک gis با ترکیب دو مدل برآورد تراکم کرنل (kde) و مدل تحلیل سلسلهمراتبی (ahp) جهت تعیین دقیق تر مناطق آسیبپذیر با تأکید بر کاربری مسکونی، بررسی و مدل سازی شده است.