تحلیل عوامل جمعیت شناختی مرتبط با تصمیم گیری اخلاقی بازیکنان فوتبال
Abstract
زمینه: تصمیمگیری اخلاقی به عنوان شکل سازمانیافته تأمل اخلاقی، به منظور حل تعارضات اخلاقی بوده و از عناصر ضروری در حوزۀ ورزش محسوب میشود. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی وضعیت تصمیمگیری اخلاقی بازیکنان لیگ برتر فوتبال ایران و شناسایی عوامل جمعیت شناختی مرتبط با آن بود. روش: روش پژوهش حاضر، توصیفی و از نوع همبستگی میباشد. جامعه آماری پژوهش حاضر، همگی بازیکنان شاغل در لیگ برتر فوتبال ایران در فصل 90-91 بودند (396n=) که تعداد 162 بازیکن از 11 تیم راه آهن، نفت تهران، مقاومت شهید سپاسی، فولاد خوزستان، شاهین بوشهر، سپاهان اصفهان، ملوان بندر انزلی، نفت آبادان، پیکان، پاس همدان و آلومینیوم هرمزگان به عنوان نمونه نهایی پژوهش انتخاب شدند. روش نمونهگیری؛ در مرحلۀ انتخاب تیمها، در دسترس و سپس در مرحله انتخاب بازیکنان به صورت تمام شمار تعیین گردید. ابزار مورد استفاده در پژوهش، پرسشنامه 28 گویهای وضعیتهای دشوار اخلاقی در فوتبال حرفهای (dpsq-iran) بود که به منظور جمعآوری اطلاعات در اختیار آزمودنیها قرار گرفت. در نهایت، جهت برازش الگو و مشاهدهء ارتباط بین عوامل جمعیتشناختی با تصمیمگیری اخلاقی از تحلیل مسیر و جهت مقایسه تصمیمگیری اخلاقی و خرده مقیاسهای آن به تفکیک تیمها از تحلیل واریانس یک طرفه در سطح معنیداری 05/0p< استفاده شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که؛ تصمیم گیری اخلاقی بازیکنان لیگ برتر فوتبال ایران در وضعیت متوسط و نامطلوبی قرار داشته و بیشتر بازیکنان با وجود آگاهی های اخلاقی از قضاوت و مسئولیتپذیری اخلاقی کمی برخوردار هستند. ضمن اینکه یافتهها ارتباط برخی عوامل جمعیتشناختی مانند: تجربیات فردی، شغلی و حرفهای را بر تصمیمگیری اخلاقی بازیکنان تأیید کردند. نتیجه گیری: برپایۀ یافته های پژوهش؛ استعدادیابی و پرورش فنی، اجتماعی و رفتاری بازیکنان شایسته از سنین پایه و همچنین، مهندسی اخلاقی تجربه های فردی، شغلی و حرفهای آنان، ممکن است منجر به بهبود وضعیت اخلاقی فوتبال ایران شود.