بررسی شیوع عفونت هلیکوباکتر پیلوری در بیماران مبتلا به اختلالات قسمت های فوقانی مجرای گاسترواینتستینال در بندر بوشهر

جمال فلاحی، jamal falahi department of microbiology and parasitology, faculty of medicine, bushehr university of medical sciences, bushehr, iranگروه میکروب شناسی و انگل شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی بوشهر عباس بهادر، abbas bahador department of microbiology, school of medicine, tehran university of medical sciences, tehran, iranگروه میکروب شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی تهران نیلوفر معتمد، nilofar motamed the persian gulf nuclear medicine research center, the persian gulf biomedical research institute, bushehr university of medical sciences, bushehr, iranمرکز تحقیقات پزشکی هسته ای خلیج فارس، پژوهشکده ی علوم زیست پزشکی خلیج فارس، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی بوشهر سید مسعود طبیب، seyed masoud tabib department of internal medicine, faculty of medicine, bushehr university of medical sciences, bushehr, iranبخش گوارش، گروه داخلی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی بوشهر سمیه غریبی، somaeah gharibi the persian gulf tropical medicine research center, the persian gulf biomedical research institute, bushehr university of medical sciences, bushehr, iranمرکز تحقیقات طب گرمسیری و عفونی خلیج فارس، پژوهشکده ی علوم زیست پزشکی خلیج فارس، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی بوشهر کتایون همایون، katayon homayoon department of internal medicine, faculty of medicine, bushehr university of medical sciences, bushehr, iranبخش گوارش، گروه داخلی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی بوشهر سعید تاج بخش

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

زمینه: هلیکوباکتر پیلوری یک باکتری گرم منفی می باشد که عفونت آن با اختلالات معدی- روده ای در ارتباط است. شیوع عفونت هلیکوباکتر پیلوری در کشورهای مختلف و حتی در نواحی گوناگون یک کشور می تواند متفاوت باشد. به منظور پایه گذاری یک سیاست صحیح برای پیشگیری و کنترل عفونت این باکتری و اصلاح عوامل خطر اصلاح پذیر، نیاز به انجام مطالعات اپیدمیولوژیک در نواحی مختلف می باشد. هدف از این مطالعه، تعیین شیوع عفونت هلیکوباکتر پیلوری در بیماران مبتلا به اختلالات قسمت های فوقانی مجرای گاسترواینتستینال با استفاده از روش هیبریدیزاسیون در موضع توسط پروب های فلوئورسنت (fish) و همچنین بررسی برخی عوامل مرتبط با آن در بندر بوشهر بود. مواد و روش ها: نمونه بیوپسی معده از 310 بیمار مبتلا به اختلالات بخش های فوقانی مجرای گاسترواینتستینال که برای انجام اندوسکوپی پذیرش شده بودند، گرفته شد. به منظور تشخیص هلیکوباکتر پیلوری در نمونه ها، از روش fish استفاده شد. از محاسبه نسبت شانس (or) با استفاده از آزمون رگرسیون لجستیک جهت بررسی رابطه عوامل مختلف با عفونت هلیکوباکتر پیلوری استفاده شد. یافته ها: شیوع عفونت هلیکوباکتر پیلوری 5/43 درصد به دست آمد. میانگین سن در دو گروه دارای عفونت (14/17±59/46) و فاقد عفونت هلیکوباکتر پیلوری (3/17±35/42) تفاوت معنی داری داشت (033/0=p). سن 40 سال و بیشتر (036/0=p 63/1=or)، شاغل بودن (047/0=p 91/1=or)، استعمال دخانیات (008/0=p 16/2=or)، داشتن حیوان خانگی (043/0=p 74/1=or)، مصرف آب لوله (آب شیر) (025/0=p 75/1=or) و گروه خونی o (0001/0 =p 21/3 =or) با عفونت هلیکوباکتر پیلوری رابطه معنی دار داشتند. نتیجه گیری: با توجه به شیوع به دست آمده در این مطالعه، عفونت هلیکوباکتر پیلوری در منطقه ما نیز یک موضوع قابل توجه به شمار می آید. در ضمن، بعضی از عواملی که با عفونت هلیکوباکتر پیلوری رابطه معنی دار داشتند، اصلاح پذیر می باشند و اصلاح این عوامل ممکن است منجر به کاهش شیوع عفونت این میکروارگانیسم در جامعه شود.