بهینه سازی زمان بندی الگوریتم های موازی با استفاده از الگوریتم ژنتیک
Abstract
زمانبندی مجموعهای از ماشین های موازی که در یک محیط هستند، هم از نظر تئوری و هم از نظر کاربردی مهم است. از نظر تئوری، تعمیم مسالهی زمانبندی یک ماشین است و از نظر کاربردی صحت منابع موازی در جهان واقعی میباشد. وقتی ماشین ها، کامپیوتر باشند یک برنامه ی موازی نیاز است زیرا اعضای مجموعه به طور موازی اجرا می شوند و این اجرا براساس ارتباطات تقدمی آنها است. مزیت اجرای زمان بندی وظایف، قدرت محاسباتی کامل را فراهم می کند که به وسیلهی سیستم چندپردازنده یا چندکامپیوتری به دست می آید. در این مقاله نشان می دهیم مساله ی تخصیص تعدادی وظایف ناهمسان در سیستم های چندپردازنده یا چندکامپیوتری چگونه است. مدل فرضی سیستم شامل تعداد پردازندهی همسان است و در یک زمان، فقط یک وظیفه، روی یک پردازنده اجرا می شود و نیز همه ی زمانبندی ها و وظایف، غیر انحصاری هستند