کاربرد روش تصمیم گیری چند معیاره مکانی فازی در تعیین مناطق آسیب پذیر از سیلاب (مطالعه موردی: حوضه آبخیز شهری تهران)
Abstract
اولویتبندی زیرحوضههای واقع در یک حوضه آبخیز به منظور انجام مطالعات کنترل سیلاب میتواند در قالب یک مسئله چند معیاره مطرح شود. در این تحقیق از یک سیستم پشتیبان برنامهریزی فازی با تکیه بر تحلیلهای مکانی با به کارگیری دو روش تصمیمگیری چند معیاره شامل فرایند تحلیل سلسله مراتبی و روش تاپسیس در محیط فازی به منظور در نظر گرفتن ابهام در فرایند تصمیمگیری استفاده شده است. از روش تحلیل سلسله مراتبی برای تعیین ساختار فرایند تصمیمگیری و برآورد وزن نقشههای معیار و از مدل تاپسیس فازی برای رتبهبندی نهایی زیرحوضههای واقع در حوضه آبخیز شهری تهران استفاده شده است. همچنین به منظور انجام تحلیلهای مکانی جهت انجام فرایند تصمیمگیری از یک جعبه ابزار توسعه داده شده در محیط نرمافزاری با برنامهنویسی در محیط visual basic استفاده شده است. در این تحقیق مدلی ارائه میشود که در آن مفاهیم مبهمی نظیر وزن معیارهای تصمیمگیری به صورت متغیرهای زبانی قابل تبدیل به اعداد فازی مثلثی بیان میشوند. در نهایت با استفاده از جابجایی وزن معیارهای تصمیمگیری و تولید سناریوهای وزندهی، به تحلیل حساسیت مدل پرداخته شده است. نتایج تحلیل حساسیت نشان داد که زیرحوضه سه درون شهری در 19 سناریو اولویت اول را از نظر مطالعات کنترل سیلاب کسب کرده است.