طبیعت جاندار در شعر ابن رومی
Abstract
طبیعت از گذشته ها همواره مورد اهتمام بشر بوده وانسانهای نخستین با آمیختـن در آن ومشاهـده زیباییهایش، از آن برای بیان تمثیـلات خود استفـاده می کردند. در زبان عربی نیز وصف طبیعت جاندار وبیجان، بحث جدیدی نیست، از قدیم الایام شاعرانی چون امرو القیس وذوالرمه از طلایه داران طبیعتی بودند که جزئی از زندگی آنها محسوب می شد. در ادامه این سلسله، طبیعت در شعر شاعران دوره عباسـی نیز متجلی شد اگر چه وصـف طبیعت در این دوره با دوره های قبل تفاوتی آشکار داشته است. از میان شاعران دوره عباسی، ابن رومی زندگی توأم با بدبختی ومحرومیت را در دامان طبیعت سپری نمود وچنان مجذوب زیباییهای آن شد که از او به عنوان «فانی در طبیعت» یاد کرده اند. یک بخش از شعــر طبیعت او، درباره طبیعـت جانـدار است که با دقت وتیزبینی تمــام، موجودات ریز ودرشت چون ماکیان، پرندگان و چرندگان را در چشم اندازی زیبـا به تصویر کشیده واز آن تابلوهای زیبایی همگون با شخصیت خود ترسیم کرده است.