عوامل فردی و سازمانی مرتبط با فرسودگی شغلی در کارکنان نیروی دریایی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مقدمه: فرسودگی شغلی عبارت از کاهش قدرت سازگاری فرد بر اثر عوامل فشارزا بههمراه نشانگان خستگی جسمی و هیجانی است. کارکنان نیروهای دریایی مستقر در مناطق مرزی در معرض تنیدگیهای زیادی قرار دارند که میتواند منجر به افزایش فرسودگی شغلی آنان شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی سطح فرسودگی شغلی درکارکنان نیروی دریایی مستقر در مناطق مرزی ایران انجام شد. روش: این مطالعه توصیفی- تحلیلی همبستگی، در سال 1387 روی کارکنان نیروی دریایی مستقر در مناطق مرزی ایران انجام شد. 303 نفر از کارکنان بهروش تصادفی خوشهای انتخاب شده و با پرسشنامههای محققساخته و فرسودگی شغلی گلدارد مورد بررسی قرار گرفتند. دادهها پس از جمعآوری با شاخصهای آماری توصیفی شامل فراوانی، میانگین و انحراف معیار و روشهای آماری استنباطی شامل مجذور کای، همبستگی پیرسون و رگرسیون همزمان چندگانه به کمک نرمافزار spss 15 تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها: متغیرهای سن، سابقه کار و شیوه مدیریت تاثیر معنی داری بر کاهش فرسودگی شغلی داشتند (01/0>p) . همچنین، میان فرسودگی شغلی با شیوه مدیریت، قوانین اداری و امکانات رفاهی همبستگی معنی داری وجود داشت (01/0>p). نتیجهگیری: هر چند عوامل فردی در فرسودگی شغلی بااهمیت هستند، اما عوامل سازمانی نیز نقش بسزایی در کاهش فرسودگی شغلی دارند. به عبارت دیگر بهبودی در شیوه مدیریت و قوانین و همچنین افزایش امکانات رفاهی سبب کاهش فرسودگی شغلی می شود.