بررسی رابطه ساده و تعدیل گر ناامیدی و عملکرد خانواده با افکار خودکشی گرا در بین دانش آموزان پایه اول دبیرستان های شهر اهواز
Abstract
مطالعهی حاضربا هدف بررسی رابطهی بین ناامیدی و افکار خودکشی گرابا نقش تعدیلگر عملکرد خانواده در بین دانشآموزاندختر و پسر ناحیهی یک و سه، شهر اهواز انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش شامل تمامیدانش آموزان پایه اول دبیرستان شهر اهواز بود که از میان 181 دانشآموز دخترو 179 دانش آموز پسر با روش نمونهگیری تصادفی خوشه ای چندمرحلهای انتخابشدند و سه مقیاس ناامیدی (bhs)، عملکرد خانواده (fad) و افکار خودکشیگرا (sis) را تکمیل کردند. تجزیه و تحلیل دادهها نشانداد که بین ناامیدی و عملکرد خانواده و عملکرد خانواده و افکار خودکشیگرا رابطهیمنفی و معناداری به لحاظ آماری در هر دو گروه وجود دارد، علاوه بر این بین ناامیدیو افکار خودکشیگرا رابطهی مثبتو معناداری در هر دو گروه دختر و پسر وجود دارد. نتایج همچنین نشان داد که در میاندختران عملکرد خانواده تعدیلکننده رابطهی میانناامیدی و افکار خودکشیگرا نمی باشد، ولیدر میان پسران عملکرد خانواده تعدیل کننده رابطهی ناامیدیوافکار خودکشیگرا میباشد؛ بنابراین میتوان گفتکه میان ناامیدی به عنوان یکی از نشانههای اصلی افسردگی و افکار خودکشی گرا که بهدنبال آن میآید رابطهی بسیار قوی وجود دارد.