السخریهُ فی شعر الشعراء الثلاث بشّاربن برد ، إبن الرومی و أبی العلاء المعرّی
Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds
Abstract
No abstract recorded for this item.
Authors and affiliations
- سعید - شعبانی — -
Similar items
السخریهُ فی شعر الشعراء الثلاث بشّاربن برد ، إبن الرومی و أبی العلاء المعرّی
در این مقاله برآن شدم که پدیده بذله گویی و تمسخر را در شعر سه شاعر یعنی بشاربن برد ، ابن الرومی و ابوالعلاء المعری با دقت و ظرافت مورد بررسی قرار دهم . با این توضیح که بذله گویی و تمسخر ، نوعی نقد و آگاه سازی و عاملی از عوامل ایجاد انگیزه و دلجویی است که با ورود در زندگی عامه مرد
بذله گویی و تمسخر در شعر بشاربن برد ، ابن الرومی و ابی العلاء المعری
در این مقاله برآن شدم که پدیده بذله گویی و تمسخر را در شعر سه شاعر یعنی بشاربن برد ، ابن الرومی و ابوالعلاء المعری با دقت و ظرافت مورد بررسی قرار دهم . با این توضیح که بذله گویی و تمسخر ، نوعی نقد و آگاه سازی و عاملی از عوامل ایجاد انگیزه و دلجویی است که با ورود در زندگی عامه مرد
من المعرّة الی شیراز: أثر أبی العلاء المعرّی فی الشاعر الفارسی المعاصر فریدون تولّلی
تهدف هذه المقالة إلی دراسة أثر أبی العلاء المعری فی الشاعر الفارسی المعاصر «فریدون تولّلی»، بدءاً من التعریف بحیاة الشاعرین، ثم بیان العوامل المساعدة علی نشأة ظاهرة «جنایة الأب علی الابن» عندهما، و من ثم دراسة أثر أبی العلاء المعری فی فریدون تولّلی فیما یخص هذا المجال، مشیراً إلی
التشاؤم فی شعر أبی العلاء المعری وعبدالرحمن شکری
التشاؤم حالة نفسیة ذات أسباب مختلفة کالیأس، وعجز الإنسان عن تحقق مطامحه وآماله، ومعاناة مشاکل نفسیة وجسدیة، وتردّیة الأوضاع الاجتماعیة والسیاسیة فی المجتمعات الإنسانیة و... . والتشاؤم ظلّ وما یزال شائعاً بین الشعراء والأدباء فی مختلف العصور؛ فهناک علی سبیل المثال أبوالعلاء المعرّ
بررسی تصویرپردازی شعر بشاربن برد و ابوالعلاءالمعری
تصویر یکی از رایج¬ترین اصطلاحات نقد ادبی است که منتقدان بلاغت از دیر باز آن را مطرح نموده و در نقد جدید نیز به گونه¬ای گسترده¬تر بدان پرداخته شده است. در حقیقت، تصویر همان تبلور معانی و اندیشه¬های بلند یک هنرمند ادبی است که در چارچوبی منسجم و نظامند، طراحی گشته و نمود عینی از تجر
الهجاء الکاریکاتوری فی شعر أعلام شعراء العصر العباسی ( مثل: بشار، دعبل، أبی نواس، ابن الرومی، المتنبی )
لقد عنی الباحثون و النقاد بالهجاء کفن من فنون الأدب الرفیعه، غیر أنهم اهتموا بجوانبه اللغویه و تطوره الأدبیه کغرض شعری، دون الاهتمام بالتذوق الفنی و التلقی التصویری الذی یعبّر عن عاطفه الشاعر و انفعالاته و خلجات قلبه أکثر من الأغراض الشعریه الأخری، و یصوّر الحیاه الفردیه و الاجتم