تأثیر آموزش شناختی ارتقاء امید برکاهش خودناتوان سازی تحصیلی دانش آموزان پسر مدارس راهنمایی شبانه روزی شهرستان بوکان در سال تحصیلی ۹۱- ۹۰
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
تأثیر آموزش شناختی ارتقاء امید برکاهش خودناتوان سازی تحصیلی دانشآموزان پسر مدارس راهنمایی شبانه روزی شهرستان بوکان سید عدنان حسینی*، حسین سلیمی** و دکتر علی عیسی زادگان*** چکیده هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش شناختی ارتقاء امید برکاهش خودناتوان سازی تحصیلی دانشآموزان راهنمایی پسر مدارس شبانه‌روزی بود که درسالتحصیلی 91-90 در شهرستان بوکان، مشغول به تحصیل بودند. بدین منظور 32 نفر انتخاب و بهعنوان نمونه منظور گردیدند. روش تحقیق دراین مطالعه، از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود و از مقیاس خودناتوان سازی به عنوان ابزار پژوهش استفاده گردید. روش مداخله، براساس الگویی بود که لوپز و اسنایدر درسال (2003) ارائه نمودند. این برنامه طی 8 جلسه90 دقیقهای و در مدت 8 هفته متوالی به دانشآموزان ارائه گردید. بدین منظور نمونه تحقیق به صورت تصادفی در 2 گروه 16 نفری (یک گروه آزمایشی و یک گروه گواه) گمارده شدند. گروه آزمایشی، تحت آموزش شناختی ارتقاء امید قرار گرفت، درحالیکه گروه گواه در معرض هیچ مداخلهای قرارنگرفتند. دادههای به دست آمده با استفاده از آمار توصیفی (میانگین، انحرافمعیار) و آمار استنباطی (آزمون کوواریانس) بوسیلۀ نرم افزار spss مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس و در سطح 05/0> pبرای گروه وابسته به منظور تعیین اثر بخشی آموزش شناختی ارتقاء امید، نشان داد که این کاربندی توانسته است بهعنوان مداخلهای مؤثر موجب بهبود وضعیت انگیزشی دانشآموزان شده و در ضمن کاهش خودناتوان سازی تحصیلی، سطح امید آنان را نیز بهبود بخشد. با توجه به یافته حاضر، پیشنهاد می شود برنامه آموزش شناختی ارتقاء امید، به عنوان بخشی از برنامه های آموزش ضمن خدمت مشاورین مدارس قرار گیرد