رابطه سبک های رهبری تحول گرا و عمل گرا با شخصیت مدیران دانشکده های تربیت بدنی دانشگاه های ایران
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هدف پژوهش حاضر تعیین رابطه بین سبکهای رهبری تحولگرا و عملگرا با شخصیت مدیران دانشکده های تربیتبدنی دانشگاههای ایران بود. مطالعه حاضر از نوع همبستگی و جامعه آماری (64n=) شامل تمام مدیران و معاونان دانشکدههای تربیتبدنی دانشگاههای ایران بود و نمونه آماری (64n=) به صورت تمام شمار تعیین شد. ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه رهبری چندعاملی mlq-5x باس (2006) و پرسش نامه شخصیت آیزنک (gepq) بود. بعد از تأیید روایی صوری و محتوایی پرسش نامهها، در مطالعه ای مقدماتی، آلفای کرونباخ آن به ترتیب 90/0 و 88/0 برآورد شد. به منظور تحلیل داده های مطالعه از روش های آمار توصیفی و استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره به روش گام به گام) استفاده شد. نتایج آزمون پیرسون حاکی از آن است که سبک رهبری تحولگرا با بعد برون گرایی شخصیت ارتباط معنیدار و منفی (001/0sig= و 577/0-r=) و با بعد درون گرایی شخصیت ارتباط معنیدار و مثبت (001/0sig= و 547/0r=) دارد. بین سبک رهبری عملگرا با بعد برون گرایی شخصیت ارتباط نیز معنیدار و منفی (046/0sig= و 251/0-r= ) وجود دارد و با ابعاد شخصیتی ثبات، بیثباتی و درون گرایی رابطه معنادار آماری وجود ندارد. نتایج رگرسیون چندمتغیره به روش گام به گام نیز نشان داد که تنها مؤلفه برون گرایی پیشبین معناداری برای سبک رهبری تحولگرا است. با توجه به رابطه و نقش درون گرایی و برون گرایی در انتخاب سبک رهبری مدیران و اینکه ویژگی های شخصیتی افراد را مستعد انجام رفتارهای مختلف در موقعیتهای مختلف میکند، میتوان با درنظرگرفتن شخصیت مدیران از آنها در جایگاههای مناسب سازمان بهره برد و اینگونه در تعیین مدیران شایسته گام برداشت.