بررسی نقش آموزش های دانشگاهی بر ایجاد روحیه کارآفرینی از دیدگاه دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی و ارائه راهکارهای ارتقاء آن
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
کارآفرینی دانشگاهی به عنوان یک رویکرد و همچنین به عنوان رسالت سوم دانشگاهها و آموزش عالی در سال های اخیر مورد توجه قرار گرفته است. از این رو پژوهش حاضر بر آن است تا نقش آموزش های دانشگاهی را بر ایجاد پرورش روحیه کارآفرینی در بین دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی را مورد بررسی قرار دهد و در نهایت راهکارهایی برای ارتقاء آن ارائه دهد. از این رو روش مورد استفاده در این پژوهش روشی آمیخته (کمی-کیفی) می باشد. داده های این پژوهش در قسمت کمی با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته که روایی آن توسط صاحبنظران و خبرگان مورد تأیید قرار گرفت و پایایی ابزار نیز با استفاده از روش آلفای کرونباخ 92% گزارش شده است. و در قسمت کیفی با استفاده از روش مشاهده مشارکتی و تکنیک مصاحبه نیمهساختار جمعآوری شدهاند و سپس با استفاده از روش مثلث سازی ترکیب شده اند. روش نمونهگیری مورد استفاده در این پژوهش از نوع نمونه گیری خوشه ای برای قسمت کمی که 300 نفر از دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی که در سال تحصیلی 94-1393 مشغول به تحصیل بودند انتخاب شدند. و روش نمونه گیری کیفی- هدفمند برای قسمت کیفی که با استفاده از شاخص اشباع نظری تعداد 15 نفر از اساتید دانشگاه به عنوان نمونه پژوهش مورد مصاحبه قرار گرفتند. نگرش و دیدگاه آنها نسبت به راهکارهای ارتقاء کارآفرینی دانشگاهی مورد بررسی قرار گرفت. طبق یافته های پژوهش همه مؤلفه های کارآفرینی که در این پژوهش مورد اندازهگیری قرار گرفته اند (توفیق طلبی، تحمل ابهام، اعتماد به نفس، مخاطره پذیری و خلاقیت) کمتر از حد وسط گزارش شده اند. پس نتیجه گیری کلی این تحقیق این است که دوره های آموزشی که دانشگاه علامه طباطبایی برگزار می کند بر پرورش روحیه کارآفرینی در دانشجویان تأثیر ندارند. پژوهشگر بر اساس مصاحبه ای که با صاحبنظران داشته 5 مقوله عمده را برای بهبود کارآفرینی دانشگاه مطرح کرده است که عبارتند از: تحول در نقش دانشگاه ها (پذیرش نقش جدید)، بسترسازی، شبکه سازی، ارتقاء فعالیت های دانشگاهی و تغییرات مدیریتی. کارآفرینی دانشگاهی به عنوان یک رویکرد و همچنین به عنوان رسالت سوم دانشگاهها و آموزش عالی در سال های اخیر مورد توجه قرار گرفته است. از این رو پژوهش حاضر بر آن است تا نقش آموزش های دانشگاهی را بر ایجاد پرورش روحیه کارآفرینی در بین دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی را مورد بررسی قرار دهد و در نهایت راهکارهایی برای ارتقاء آن ارائه دهد. از این رو روش مورد استفاده در این پژوهش روشی آمیخته (کمی-کیفی) می باشد. داده های این پژوهش در قسمت کمی با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته که روایی آن توسط صاحبنظران و خبرگان مورد تأیید قرار گرفت و پایایی ابزار نیز با استفاده از روش آلفای کرونباخ 92% گزارش شده است. و در قسمت کیفی با استفاده از روش مشاهده مشارکتی و تکنیک مصاحبه نیمهساختار جمعآوری شدهاند و سپس با استفاده از روش مثلث سازی ترکیب شده اند. روش نمونهگیری مورد استفاده در این پژوهش از نوع نمونه گیری خوشه ای برای قسمت کمی که 300 نفر از دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی که در سال تحصیلی 94-1393 مشغول به تحصیل بودند انتخاب شدند. و روش نمونه گیری کیفی- هدفمند برای قسمت کیفی که با استفاده از شاخص اشباع نظری تعداد 15 نفر از اساتید دانشگاه به عنوان نمونه پژوهش مورد مصاحبه قرار گرفتند. نگرش و دیدگاه آنها نسبت به راهکارهای ارتقاء کارآفرینی دانشگاهی مورد بررسی قرار گرفت. طبق یافته های پژوهش همه مؤلفه های کارآفرینی که در این پژوهش مورد اندازهگیری قرار گرفته اند (توفیق طلبی، تحمل ابهام، اعتماد به نفس، مخاطره پذیری و خلاقیت) کمتر از حد وسط گزارش شده اند. پس نتیجه گیری کلی این تحقیق این است که دوره های آموزشی که دانشگاه علامه طباطبایی برگزار می کند بر پرورش روحیه کارآفرینی در دانشجویان تأثیر ندارند. پژوهشگر بر اساس مصاحبه ای که با صاحبنظران داشته 5 مقوله عمده را برای بهبود کارآفرینی دانشگاه مطرح کرده است که عبارتند از: تحول در نقش دانشگاه ها (پذیرش نقش جدید)، بسترسازی، شبکه سازی، ارتقاء فعالیت های دانشگاهی و تغییرات مدیریتی.