بررسی تأثیر فرایند ارزیابی درونی بر برنامه ریزی برای بهبود کیفیت گروههای آموزشی دانشگاهی؛ تحلیلی مقایسه ای از نظر اجرا یا عدم اجرای ارزیابی درونی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
از کلیه گروههای آموزشی دانشگاههای دولتی تحت پوشش وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، بر حسب اینکه ارزیابی درونی در آنها انجام شده یا نشده است، دو گروه آزمایش و گواه به روش نمونهگیری تصادفی انتخاب شده و با بررسی تأثیرات «ارزیابی درونی» بر «برنامهریزی برای بهبود» در بازۀ زمانی 1380 تا 1385 نتیجه گرفته شده است که ارزیابیهای درونی اجرا شده در گروههای آموزشی دانشگاههای ایران بر «استفاده از الگوی تعاملی در برنامه ریزی برای بهبود در سطح گروه» تأثیر گذاشته است. در عین حال، کمّ و کیف برنامه ریزی برای بهبود در سطح گروههای آموزشی دانشگاهها بیش از اینکه از طریق اجرا یا عدم اجرای طرح ارزیابی درونی قابل پیش بینی باشد، با وضعیت زمینه ای آن گروهها شامل 1. فرهنگ سازمانی و جّو گروه؛ 2. خودآگاهی راهبردی اعضای گروه؛ 3. فضای هم اندیشی، همکاری و اعتماد متقابل؛ 4. فرهنگ ارزشیابی وکیفیت؛ 5. تعاملات اجتماعی گروه رابطه دارد. نتایج این نخستین تحقیق از نوع تأثیرپژوهی در ارزیابی، با یافتههای سایر تحقیقات در جهان مقایسه شده است. نیمۀ دوم دوره (1380 تا1385) درمجموع، وضعیت نسبتأ بهتر و معناداری را در برخی از مؤلفه های مورد بررسی در تحقیق نشان میدهد. نتایج تحقیق همچنین، حاکی از آن است که امر ارزیابی درونی در رشتههای علوم انسانی، به مراتب پیچیدهتر و دشوارتر از رشتههای علوم طبیعی وفنی و مهندسی بوده است.