اثرات افزودن مواد پلاستی سایزر بر برخی ویژگی های مکانیکی و شیمی فیزیکی فیلم متیل سلولز خوراکی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
سابقه و هدف: پوشش های خوراکی، لایه نازکی هستند که روی سطح مواد غذایی قرار می گیرند و به عنوان محافظ عمل می کنند. فیلم ها و پوشش های خوراکی تهیه شده از پلیمرهای طبیعی در سال های اخیر مورد توجه قرار گرفته اند. سلولز یکی از فراوان ترین و ارزان ترین منابع گیاهی تجدیدپذیر است و مشتقات آن خصوصیات تشکیل فیلم بسیار خوبی دارند. هدف از این تحقیق، بررسی تأثیر پلاستی سایزرهای گلیسرول، پلی اتیلن گلیکول، اسید چرب پالمیتیک و ترکیب گلیسرول و اسید چرب پالمیتیک بر چندین ویژگی مکانیکی و شیمی فیزیکی فیلم متیل سلولز بود. مواد و روش ها: فیلم های خوراکی از متیل سلولز تهیه شد، سپس به فیلم ها پلاستی سایزرهای گلیسرول، پلی اتیلن گلیکول 400 ، اسید چرب پالمیتیک و ترکیب گلیسرول و اسید چرب پالمیتیک اضافه َشد. سرعت انتقال بخار آب، مقاومت کششی، میزان کش آمدگی و مقدار مواد محلول در آب فیلم ها اندازه گیری شد. یافته ها : مقاومت کششی فیلم های حاوی پلاستی سایزر در مقایسه با فیلم های خالص متیل سلولزی کاهش معنی داری نشان دادند(05/0>p ). میزان کش آمدگی در فیلم های حاوی گلیسرول و پلی اتیلن گلیکول در مقایسه با فیلم های حاوی اسید چرب پالمیتیک افزایش معنی داری داشتند(05/0>p). میزان انتقال بخار آب و درصد مواد محلول در آب فیلم های حاوی اسید چرب پالمیتیک و ترکیب گلیسرول و اسید چرب پالمیتیک در مقایسه با فیلم های خالص متیل سلولزی و فیلم های حاوی پلاستی سایزرهای گلیسرول و پلی اتیلن گلیکول کاهش معنی داری داشتند(05/0>p). نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان می دهد که فیلم های خالص متیل سلولز ترد و شکننده هستند. پلاستی سایزرهای با وزن مولکولی کم (گلیسرول) بیشترین تأثیر را روی کاهش مقاومت کششی و افزایش میزان کش آمدگی فیلم های متیل سلولز دارند. در حالی که پلاستی سایزرهای با وزن مولکولی بالا (اسید چرب پالمیتیک) بیشترین تأثیر را در کاهش میزان انتقال بخار آب فیلم های متیل سلولز دارند. در مواردی مانند پوشش دادن میوه ها، فیلم های حاوی ترکیب گلیسرول و اسید چرب پالمیتیک به علت نفوذپذیری کمتر به بخار آب، مناسب تر هستند.