بررسی خصوصیات بالینی، آسیب شناسی و نتایج درمانی تومورهای بدخیم استرومای طناب جنسی تخمدان

فاطمه همایی، fatemeh homaee department of oncology radiotherapy, mashhad university of medical sciences, mashhad, iran.گروه رادیوتراپی انکولوژی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد ملیحه حسن زاده مفرد، malihe hasanzadeh mofrad department of gynecology, mashhad university of medical sciences, ghaem hospital, ahmadabad st., mashhad, iran. tel: +98-513-8012477مشهد، خیابان احمدآباد، بیمارستان قائم (عج)، بخش زنان، دانشگاه علوم پزشکی مشهد تلفن: 8012477-0513 معصومه میرتیموری، masoumeh mirtaymoore department of gynecology oncology, mashhad university of medical sciences, mashhad, iran.گروه بیماری های زنان و زایمان، دانشگاه علوم پزشکی مشهد منور افضل آقایی، monavar afzal aghaee medico-social unit, mashhad university of medical sciences, mashhad, iran.گروه پزشکی اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد بابک اسلامی، babak eslame general physician, mashhad university of medical sciences, mashhad, iran.پزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

زمینه و هدف: تومورهای استرومای طناب جنسی تخمدان از بدخیمی های نادر تخمدان می باشند. این تومورها مسئول 8-5% تمامی بدخیمی های تخمدان هستند. شایع ترین انواع تومورهای استرومای طناب جنسی تخمدان تومورهای گرانولوزا هستند. هدف این مطالعه بررسی خصوصیات بالینی، آسیب شناختی و نتایج درمانی این تومورها بود. روش بررسی: این پژوهش توصیفی گذشته نگر در بیماران مبتلا به تومورهای بدخیم استرومای طناب جنسی تخمدان که به تومور کلینیک بیمارستان های قائم (عج) و امید مشهد در فاصله زمانی 29 اسفند 1376 تا 29 اسفند 1386 مراجعه کرده بودند، انجام شد. داده های پرونده های مربوط به بیماران جمع آوری و مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: از 398 بیمار مبتلا به تومورهای تخمدان، تومورهای استرومای طناب جنسی تخمدان، 39 بیمار (9/5%) را شامل می شد. شایع ترین نوع آسیب شناختی این تومورها، تومور سلول گرانولوزای بزرگ سالی 25 بیمار (6/80%) بود. 27 نفر (1/87%) در هنگام تشخیص در مراحل ابتدایی بیماری (مرحله i) قرار داشتند. از 31 بیمار تحت مطالعه 14 بیمار (2/45%) سن زیر 40 سال داشتند. میانگین سنی بیماران تحت مطالعه در زمان تشخیص 41 سال (محدوده 76-16 سال) بود. در 14 بیمار (7/46%) جراحی همراه با مرحله بندی صحیح جراحی انجام شد. در 12 بیمار (40%) جراحی، همراه با حفظ توانایی باروری انجام شد. بقای کل دو ساله و پنج ساله، 95% بودند. بقای بیشتر با مراحل ابتدایی بیماری ارتباط داشت (002/0p=). سن، جراحی محافظه کارانه و شیمی درمانی ارتباطی با بقا نداشتند. نتیجه گیری: در تومورهای استرومای طناب جنسی تنها عامل قطعی مؤثر بر بقا مرحله بیماری می باشد.