بررسی میزان آبچک و میزان پروتئین آن در ماهیان سنگسر معمولی (pomadasys kaakan)، گیش بزرگ (caranx ignobilis)، ماهی گوازیم (nemipterus japonicus) و آمور (ctenopharyngodon idella) نگهداری شده در غلظت های ۲ و ۵ درصد نمک
Abstract
پروتئین ها مهم ترین ترکیبات بدن موجودات زنده بوده و تحت تاثیر عوامل محیطی مانند دما، شوری و ph هستند. این تحقیق به منظور اندازه گیری و مقایسه میزان آبچک و پروتئین موجود در آبچک ماهی سنگسر معمولی، گیش بزرگ، گوازیم و آمور در شرایط نگهداری بدون نمک، 2 و 5 درصد نمک در یخچال های خانگی با دمای 19- درجه سانتیگراد در سال 1388 انجام شد. 108 نمونه ماهی تهیه شد. اندازه گیری میزان آبچک با استفاده از دستگاه اسپکترومتر مدل spectrometer t80 uv/lis pg instruments و اندازه گیری درصد پروتئین آبچک از روش کلدال انجام شد. در این بررسی تجزیه و تحلیل داده ها به کمک نرم افزار spss17 انجام شد و میانگین داده ها به کمک آنالیز واریانس یکطرفه (anova) با یکدیگر مقایسه شدند. بر اساس نتایج بالاترین میزان آبچک 56/14±43/50 گرم و پروتئین آبچک 17/1±40/3 درصد در ماهی سنگسر معمولی در شرایط نگهداری 5 درصد نمک و پایین ترین میزان آبچک 36/0±32/1 گرم در ماهی سنگسر معمولی در شرایط نگهداری بدون نمک مشاهده گردید. همچنین پایین ترین میزان پروتئین آبچک 46/0±75/2 درصد در ماهی سنگسر معمولی در شرایط نگهداری 2 درصد نمک بود. میزان نمک روی میزان آبچک تاثیر داشت (05/0 )p<) ولی بر روی میزان پروتئین آبچک تاثیری نداشت (05/0 p≥).