بررسی حساسیت روش های عیب یابی بر پایه شکل مود به شدت آسیب
Abstract
اهمیت داشتن توانایی برای نظارت بر سلامت سازه و شناسایی آسیب در سریعترین زمان ممکن، یکی از مهمترین دغدغههای مهندسان به ویژه در رشتههای مکانیک و هوافضاست. این اهمیت ناشی از آن است که آسیب و تخریب یک سازه در حین خدمت می تواند خسارات مالی و جانی بسیار شدید و بعضاً جبران ناپذیری را به دنبال داشته باشد. یکی از روشهای مورد توجه در این عرصه، روش عیبیابی با استفاده از تغییرات در خصوصیات ارتعاشی سازه است. هدف از تحقیق حاضر عیبیابی پوسته استوانهای کامپوزیتی از طریق انجام آنالیز مودال تجربی و به کمک روشهای عیبیابی بر پایه شکل مود و بررسی حساسیت آنها در برابر شدتهای مختلف آسیب است. نتایج حاصل بیانگر آن است که تکنیکهای عیبیابی بر پایه شکل مود از آنجا که مستقیماً از داده های خام تست مودال استفاده نمیکنند، قابلیت اطمینان کمتری نسبت به تکنیک عیبیابی دیگر دارند و کارامدی روشهای ذکر شده شدیداً به دقت تست و دادههای مودال استخراج شده وابسته است. به طور کلی اکثر روشهای مورد استفاده به جز در مرحله اول آسیب یعنی حفرهای با ضخامت 4 میلی متر، در دیگر مراحل قادر به تشخیص موقعیت آسیب هستند.