تحلیلی بر سطوح توسعه یافتگی زیرساخت های گردشگری در استان کرمانشاه با استفاده از مدل های ترکیبی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
صنعت گردشگری با توجه به مزایای فراوانی که برای جوامع، چه در قالب دور افتادهترین روستاها و یا کلانشهرها دارد، مورد توجه برنامهریزان و سیاست گذاران امر توسعه واقع شده است. یکی از مهمترین ارکان گردشگری مسائل مربوط به زیرساختهای گردشگری و تعادل بین تعداد گردشگران و زیرساختهای موجود میباشد. لذا هدف از پژوهش حاضر که از نوع توصیفی ـ تحلیلی و کاربردی بوده، اولویتبندی و تعیین سطوح توسعهیافتگی شهرستانهای استان کرمانشاه در زمینه برخورداری از زیرساختهای گردشگری میباشد. روش گردآوری اطلاعات از نوع اسنادی و میدانی میباشد. جهت دستیابی به هدف اصلی پژوهش از 18 شاخص مرتبط با زیرساختهای گردشگری استفاده شده است. همچنین، جهت وزندهی به شاخصهای پژهش از پرسشنامه کارشناسان (30 کارشناس متخصص در زمینه گردشگری) استفاده به عمل آمد. جهت اولویتبندی شهرستانهای استان از تکنیک ترکیبی (topsis و ahp)، جهت تعین توسعهیافتگی شهرستانها از تحلیل خوشهای و برای نمایش سطوح توسعهیافتگی از نرمافزار gis استفاده گردید. یافتههای پژوهش نشان داد سه شهرستان قصرشیرین، پاوه و کرمانشاه به ترتیب با ضریب اولویت 583/0، 569/0 و 512/0 رتبههای اول تا سوم و سه شهرستان ثلاث باباجانی، دالاهو و هرسین با ضریب اولویت 198/0، 278/0 و 279/0 در پایینترین رتبههای به لحاظ برخورداری از زیرساختهای گردشگری واقع شدهاند. در مجموع به لحاظ توسعهیافتگی در زیرساختهای گردشگری حدود 21 درصد شهرستانهای استان در سطوح بسیار برخوردار و برخوردار، 36 درصد درسطح نسبتاً برخوردار، 43 درصد در سطوح محروم و بسیار محروم واقع شدهاند.