گردشگری، دولت و اقتصاد سیاسی در ایران
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
نقش و جایگاه دولت در صنعت گردشگری، امری غیرقابل انکار و غیر قابل جایگزین با دیگر پارامترها چون افراد، گروهها و بازیگران فراملّی است و نمود عینی دخالت دولت در صنعت گردشگری را میتوان در تمامی کشورها از توسعهیافته تا کمتر توسعهیافته مشاهده کرد. اما دستیابی به موفقیت در این عرصه، نیازمند برقراری توازن در کارکردها مابین دولت از یک سو و بخشهای خصوصی و دیگر بازیگران از جمله نهادها و سازمانهای بینالمللی از سوی دیگر، استراتژی بسیار حسّاس و پیچیدهای است که نیازمند تحقّق پیشفرضهایی چون؛ شکلگیری و تکامل روند دولت- ملّت و به نوعی افزایش سطوح اعتماد بین دو نهاد دولت و جامعه، فقدان اقتصاد رانتی، کمرنگ بودن دغدغه مشروعیتطلبی از سوی دولت میباشد. تلاش ما در این مطالعه بر این است که با استفاده از مولّفههای تاثیرگذار بر اقتصاد سیاسی ایران چون؛ روند ناقص دولتسازی یا ضعف تاریخی بورژوازی، اقتصاد متّکی به نفت و شکلگیری و گسترش اقتصاد غیررسمی و تعمیم آن بر صنعت گردشگری، به تبیین دلایل گذار دولت از سیاستگذاری به عرصهی کارگزاری و تصدّیگری امور در سطوح پایین پرداخته شود. بدین منظور و جهت سهولت در درک عمق حضور دولت در صنعت گردشگری، از نماگر وابستگی و ویژگی حقوقی اماکن و مراکز تحت مراجعه گردشگران استفاده نموده که نتایج حاصل از این بررسی، حاکی از آن است که بیشتر مراکز مورد نظر، وابسته به نهادها و وزارتخانههای دولتی بوده و هر چند که بخش خصوصی هم از نظر کمیّت دارای جایگاه مناسبی بود اما چنین به نظر میرسد که فقدان زمینههای لازم برای ظهور یک بازار رقابتی، عرصه را برای آنها تنگ کرده است.