مکان یابی بهینه توسعه شهری با تاکید بر پارامتر های طبیعی با استفاده از مدل تلفیقی فازی /ahp مطالعه موردی: شهرستان بروجرد
Abstract
از تبعات رشد روز افزون جمعیت در ایران و دیگر کشور ها، وسعت یافتن سطوح انواع کاربری های شهری، مسکونی و صنعتی است که به ضرر اراضی کشاورزی می باشد. فرایند تخصیص زمین به کاربری های مناسب، تلاشی است برای ایجاد چارچوبی که طی آن بتوان برای رسیدن به راه حل بهینه اقدام کرد. با توجه با این که برنامه ریزی کاربری زمین به استفاده ی مطلوب و بهینه از زمین مربوط می شود، بدیهی است که اطلاعات مربوط به ژئومورفولوژی و سایر علوم زمین، می تواند عنصر مهمی در تنظیم طرح ها ی برنامه ریزی باشد.در این پژوهش سعی شده است با شناسایی ویژگی های محیطی، خصوصاً ویژگی های ژئومورفولوژیکی و ارزیابی آن، مکان های بهینه برای توسعه شهری مشخص شود. برای ارزیابی از 13 شاخص استفاده شده که با استفاده از تلفیق دو مدل منطق فازی و ahp ، ابتدا هر کدام از لایه ها در محیط سیستم اطلاعات جغرافیایی فازی شدند و بعد از ضرب وزن لایه های حاصل از ahp در هر کدام از لایه ها، عملگر ضرب، جمع فازی و گامای فازی اجرا شد. در نهایت گامای بهینه در gis به 5 کلاس تناسب تقسیم بندی شد و مشخص شد که 8/46 در صد منطقه مورد مطالعه ( 804) در کلاس تناسب کم قرار دارد و 3/28 درصد از منطقه ( 5/486) در کلاس تناسب زیاد قرار می گیرد.مناسب ترین پهنه ها برای توسعه ی شهری مناطق مرکزی به سمت شمال می باشد، و نامناسب ترین پهنه ها در بخش غربی، شمال غربی، شرق و در بعضی قسمت های جنوبی شهرستان می باشد.