شیوع پرخاشگری و برخی عوامل مرتبط با آن در دانش آموزان نوجوان شهر گنبدکاووسدر سال تحصیلی ۹۳-۱۳۹۲

نرگس رست، narges rast public health department, school of public health, golestan university of medical sciences, gorgan, iranگروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی گلستان باقر پهلوان زاده، bagher pahlavanzade school of allied medical sciencesگروه آمار زیستی،داشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی نویسا سادات سید قاسمی، navisasadat seyyedghasemi student research committee, golestan university of medical sciences, gorgan, iranکمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی گلستان کمیل کلبادی نژاد، komeil kolbadinejad semnan islamin azad universityدانشگاه آزاد سمنان میترا دوگونچی، mitra dogonchi health education and promotion department public health, hamadan university of medical sciences, hamadan, iranدانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی همدان محمد رضا قنبری، mohammad reza ghanbari public health department, public health ,university of medical sciences, gorgan, iranگروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی گلستان، گرگان، ایران

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

زمینه و هدف: از آنجا که نوجوانان به رشد فکری لازم دست نیافته اند نمی توانند مانند بزرگ سالان بر رفتار خودکنترل داشته باشند بنابراین در برابر محیط واکنش های سریع و شدیدی همچون پرخاشگری از خود بروز می دهند. به دلیل تأثیرزیان آور پرخاشگری بر رشد اجتماعی نوجوانان، این پژوهش باهدف تعیین شیوع پرخاشگری و برخی عوامل مرتبط با آن در دانش آموزان نوجوان شهر گنبد انجام شد. روش بررسی: در یک مطالعه مقطعی تعداد 570 دانش آموز دختر و پسر در سال تحصیلی 93-1392 به روش تصادفی خوشه ای وارد مطالعه شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه پرخاشگری باس پری و برخی اطلاعات دموگرافیک بود. اطلاعات جمع آوری شده با نرم افزار 18spssو با استفاده از آمار توصیفی و آزمون رگرسیون خطی تحلیل شد. سطح معنی داری 1/0 در نظر گرفته شد. یافته ها: میانگین سنی دانش آموزان89/0 ±.99/15 با دامنه 14-18 سال بود. نتایج نشان داد که شیوع پرخاشگری در 4/42 درصد از دانش آموزان (7/43 درصد از دختران و 41 درصد از پسران) وجود داشت. قومیت افراد یک عامل اثرگذار بر میزان پرخاشگری آن ها بود به طوری که کمترین میانگین نمره پرخاشگری در قومیت ترکمن بود. بعد خانوار و بازی های کامپیوتری باعث افزایش پرخاشگری می شود و افزایش پرخاشگری باعث کاهش معدل تحصیلی می شود (p<0.1). نتیجه گیری: نتایج این پژوهش حاکی از شیوع قابل ملاحظه پرخاشگری در میان دانش آموزان شهر گنبد است. کاهش استفاده از بازی های کامپیوتری و شناخت عوامل فرهنگی و قومی دخیل در ایجاد پرخاشگری می توانند در کنترل پرخاشگری دانش آموزان مفید باشند.