توسعه مدلی عامل-بنیان برای شبیه سازی مکان مند رفتار عابران در گذر از خیابان و استفاده از پل های عابر پیاده
Abstract
عناصر ترافیکی از اجزای مهم در مدیریت ترافیک محسوب میشوند. ازدحام خودروها در شهرها سبب شده است که عناصر ترافیکی در ایران بیشتر به صورت سواره محور باشند تا پیاده محور و از این رو کمتر به رفاه و امنیت عابران اهمیت داده شده است. یکی از مهمترین عناصر ترافیکی که تأثیر بسزایی در امنیت عابران در گذر از عرض خیابان دارد، پل عابر پیاده است. یافتن مکان نصب پل های عابر پیاده معمولاً با توجه به آییننامه ها و شرایط ذکر شده در آن ها انجام می شود و کمتر نگاه تحلیلی جامعی به این موضوع شده است. این امر سبب گردیده است که بسیاری از پل های عابر نصب شده از کارایی لازم برخوردار نباشند و افراد گذر از عرض خیابان را به استفاده از این گذرگاه های امن ترجیح دهند. در این تحقیق ضمن بهرهگیری ازاطلاعات و ابزار تحلیل مکانی، مدلی عامل-بنیان برای بررسی و پیاده سازی رفتار عابران در گذر از عرض خیابان توسعه داده شده است. مدل عامل-بنیان امکان لحاظ نمودن فرایند تصمیمگیری و شرایط دخیل در آن را فراهم میآورد که منتج به ارائه نتایجی نزدیک به واقعیت میشود. مدل توسعه داده شده برای ارزیابی چهار دستگاه پل عابر موجود در بلوار پاسداران شیراز مورد استفاده قرار گرفت. نتایج نشان داد که کارایی کم استفاده ترین پل موجود با یک جا به جایی 150 متری میتواند حدود 27 درصد نسبت به وضعیت فعلی افزایش یابد. سپس از مدل برای یافتن مکان مناسب برای نصب پنجمین پل استفاده شد و دو مکان برای این پل پیشنهاد گردید. نتایج مدل نشان می دهد که در صورت نصب پل پنجم در مکان های پیشنهادی، میزان استقبال از آن بیش از چهار پل موجود خواهد بود.