مقایسه استحکام باند برشی کامپوزیت به گلاس آینومر تغییر یافته با رزین با کاربرد عوامل باندینگ نسل پنجم دارای حلال های مختلف

مسیح مسیح کاویان, masih kavian assistant professor, dept of operative dentistry, dental school, isfahan (khurasgan) branch, islamic azad university, isfahan, iranاستادیار گروه ترمیمی و زیبایی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، ایران مهرداد مهرداد برکتین, mehrdad barekatain assistant professor, dept of operative dentistry, dental school, isfahan (khurasgan) branch, islamic azad university, isfahan, iranاستادیار گروه ترمیمی و زیبایی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان خوراسگان (islamic azad university of isfahan khorasgan) مریم مریم فروزان مهر, maryam forouzanmehr postgraduate student, dept of operative dentistry, dental school, isfahan (khurasgan) branch, islamic azad university, isfahan, iranدستیار تخصصی گروه ترمیمی و زیبایی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان خوراسگان (islamic azad university of isfahan khorasgan) امین امین فهرستی, amin fehresti dentistدندانپزشکسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان خوراسگان (islamic azad university of isfahan khorasgan)

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

مقدمه: تکنیک ساندویچ یکی از روش های متداول در دندانپزشکی است که در آن گلاس آینومرهای تغییر یافته با رزین با توجه به مزیت هایی چون آزاد سازی فلوراید و چسبندگی به ساختمان دندان، همراه با ترمیم های کامپوزیت استفاده می شوند. هدف از این مطالعه بررسی میزان استحکام باند برشی بین گلاس آینومر نوری و کامپوزیت با استفاده از عوامل اتصال دهنده دارای حلال های متفاوت می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی آزمایشگاهی، 80 نمونه گلاس آینومر نوری gc fuji 2lc آماده سازی شد. در گروه اول بدون استفاده از عامل باندینگ و در سه گروه دیگر با استفاده از عوامل باندینگ single bond، one step plus و tg bond رزین کامپوزیت به گلاس آینومر متصل شد. پس از یک هفته نگهداری نمونه ها داخل آب مقطر در دستگاه انکوباتور با دمای 5/37 درجه سانتی گراد، توسط دستگاه تست یونیورسال، استحکام باند برشی بر حسب مگاپاسکال اندازه گیری شد. آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون lsd جهت تحلیل داده هاو مقایسه بین گروه ها استفاده شد. یافته ها: بیشترین مقدار استحکام باند مربوط به نمونه های باند شده با عامل باندینگ tg bond (99/12 مگاپاسکال) و کمترین مقدار مربوط به گروه کنترل (3/5 مگاپاسکال) بود. میانگین استحکام باند برشی در چهار گروه تفاوت آماری معنی داری داشت. (001/p=) نتیجه گیری: طبق نتایج این مطالعه بیشترین استحکام باند برشی بین گلاس آینومر تقویت شده با رزین و کامپوزیت مربوط به عامل باندینگ tg bond بود که می تواند به دلیل وجود آب در ترکیب باندینگ و اثر آن به عنوان مرطوب کننده گلاس آینومر و به دنبال آن چسبندگی بیشتر کامپوزیت باشد.