Article

تعیین وضعیت متیلاسیون پروموتر ژن های sfrp۱ و sfrp۲ در بیماران لوسمی میلوئیدی مزمن در بدو تشخیص با روش msp

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

زمینه و هدف: لوسمی میلوئیدی مزمن، یک بیماری میلوپرولیفراتیو مزمن است که با افزایش رده میلوئیدی، پلاکت و اریتروئیدی در خون محیطی و مغز استخوان همراه است. (sfrp یا secreted frizzled-related protein)، مهار کننده ی مهم مسیر پیام رسانی wnt است که باعث مهار این مسیر در افراد سالم می شود. تنظیم نابجای مسیر پیام رسانی wnt، یکی از دلایل شایع در بیولوژی سرطان و متیلاسیون در پروموتور ژن sfrp دلیل تکثیر کنترل نشده ی سلولی در سرطان است. لوسمی میلوئیدی مزمن اولین بیماریی بود که نقش مسیر پیام رسانی wnt در آن شرح داده شد. در مطالعه ی حاضر، وضعیت متیلاسیون ژن های sfrp۱ و sfrp۲ در بیماران لوسمی میلوئیدی مزمن تازه تشخیص داده شده و افراد سالم تعیین گردید. روش بررسی: نمونه خون محیطی ۳۳ بیمار cml در زمان تشخیص و ۲۵ فرد سالم به عنوان شاهد، جهت بررسی وضعیت متیلاسیون دو ژن sfrp۱ وsfrp۲ بررسی گردید. برای بررسی وضعیت متیلاسیون ژن های sfrp۱ و sfrp۲ از تکنیک(methylation specific- polymerase chain reaction, methylation specific- pcr) استفاده شد. از آزمون من ویتنی برای بررسی ارتباط بین هیپرمتیلاسیون ژن های sfrp۱ و sfrp۲ با شاخص های بالینی بیماران استفاده شد. یافته ها: در مطالعه ی حاضر نتایج نشان داد که هیپرمتیلاسیون پروموتور ژن های sfrp۱ و sfrp۲ به ترتیب ۱۶/۱ درصد و ۲۷/۲ درصد بود. هیچ یک از نمونه های کنترل متیلاسیون را نشان ندادند. نتیجه گیری: متیلاسیون ژن های sfrp۱ و sfrp۲، همانند لوسمی ها و نئوپلازی های بافت های توپر در بیماران مبتلا به لوسمی میلوئیدی مزمن نیز دیده می شود. از این رو احتمال دارد که متیلاسیون این ژ ن ها در شروع این بیماری نقش داشته باشد.

Similar items