کاربرد شبکه بیزین و مدل ماشین بردار پشتیبان در پیش بینی تغییرات سطح تراز ایستابی (مطالعه موردی: دشت اردبیل)
Abstract
آبهای زیرزمینی به عنوان یکی از منابع مهم و عمده تأمین آب شرب و کشاورزی، به ویژه در مناطق خشک و نیمه خشک مطرح بوده است. شبیه سازی سیستم آبهای زیرزمینی به دلیل پیچیدگی این سیستمها به آسانی میسر نیست. در این مقاله با استفاده از دادههای سطح تراز ایستابی دشت اردبیل در بازه زمانی(1390-1351)، به ارزیابی عملکرد آزمون گاما برای پردازش و انتخاب ورودیهای مناسب و کارایی مدلهای حداقل مربعات ماشین بردار پشتیبان و شبکه بیزین پرداخته شد. پارامترهای سطح تراز ایستابی ماهانه با تأخیرهای مختلف به عنوان ورودی آزمون گاما در نظر گرفته شد. نتایج آزمون گاما نشان داد که سطح تراز ایستابی با شش تأخیر زمانی، نتایج بهتری به منظور پیش بینی ارائه می دهد. شبیه سازی سطح تراز ایستابی با استفاده از دو مدل حداقل مربعات ماشین بردار پشتیبان و شبکه بیزین نیز نشان داد که بهترین ساختار ورودی برای پیش بینی سطح تراز ایستابی ماه بعد، تا شش تأخیر زمانی خواهد بود. از میان دو مدل با ساختار ورودی یکسان، مدل حداقل مربعات ماشین بردار پشتیبان، عملکرد بهتری را با توجه به ضریب تبیین 977/0، میانگین خطای مطلق 204/0 و جذر میانگین مربعات خطای 307/0، نسبت به شبکه بیزین داشته است. نتایج تحقیق نشان داد که آزمون گاما در انتخاب ترکیب ورودی مناسب در محاسبات نرم میتواند کارایی بهتری داشته باشد.