تأثیر کشت مخلوط افزایشی بر سرکوب علف های هرز، عملکرد و اجزای عملکرد نخود و جو
Abstract
فرونشانی علف های هرز و افزایش تولید از اهداف سیستم های کشت مخلوط است. به همین منظور، در سال زراعی 1389 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه بوعلی سینا، کشت مخلوط نخود و جو براساس طرح کرت های خرد شده بر پایه بلوک های کامل تصادفی در 3 تکرار ارزیابی شد. تیمارهای کنترل (c) و عدم کنترل (nc) علف های هرز در پلات های اصلی و کشت های خالص دو گونه نخود (t1) و جو (t2) و مخلوط های افزایشی آنها (t3: 100% ن + 100% ج، t4: 100% ن + 75% ج، t5: 100% ن + 50% ج و t6: 100% ن + 25% ج) در کرت های فرعی قرار گرفتند. بیشترین میزان عملکرد بیولوژیک و عملکرد دانه نخود ( به ترتیب 87/695 و 88/249 گرم در مترمربع) به تیمار ct1 تعلق گرفت. در تیمار های مخلوط بیشترین عملکرد دانه نخود و جو (به ترتیب 128 و 506گرم در مترمربع) در تیمارهای ct6 و ct3 به دست آمد. هم چنین، تیمار های کشت مخلوط، تعداد و وزن خشک کل علف های هرز را به طور معنی داری نسبت به تک کشتی نخود کاهش دادند. علاوه بر این، در کلیه تیمارهای مخلوط ler بالاتر از 1 بود و تیمار nct3 با 40/2 ler= در بالاترین سطح قرار گرفت. به طور کلی، می توان توصیه کرد که کشت مخلوط افزایشی جو و نخود، ضمن مهار علف های هرز مزرعه نخود، کارایی استفاده از زمین را افزایش می دهد.