عثمانی گرایی جدید در سیاست خارجی ترکیه (۲۰۱۵-۲۰۰۲)
Abstract
نگاهی کوتاه به اقدامات ترکیه در سالهای اخیر و به ویژه از سال 2002 تاکنون(پس از به قدرت رسیدن حزب عدالت و توسعه)، به روشنی تغییرات در سیاست خارجی ترکیه را نشان میدهد. آنکارا در مسیر رسیدن به جایگاه شایستهتر در جهان اسلام و عرصه روابط بینالملل در حرکت است و نمود آن را در گسترش روابط این کشور با کشورهای اسلامی و خاورمیانه میتوان مشاهده کرد.این سیاست آنکارا نوعثمانی گرایی نامیده میشود. ترکیه پس از چند دهه گرایش یک جانبه به غرب، اکنون راه میانه و سیاست متعادل تری را در قبال خاورمیانه در پیش گرفته و متناسب با منافع ملی خود، روابطش را با جهان اسلام و غرب گسترش میدهد. تلاش سالهای اخیر این کشور برای برقراری رابطه متوازن با قدرتهای جهانی، قطبیت در جهان اسلام و فیصله مسائل با همسایگان را میتوان در این راستا تحلیل کرد. مقاله حاضر تلاش دارد تا راهبرد حزب عدالت و توسعه را در سیاست خارجی با توجه به رهیافت سازه انگاری تحلیل کند بنابراین سوال اصلی ما این است که چرا هویت نوعثمانیگرایی پایه سیاست خارجی ترکیه شد؟ و فرضیهای اینگونه میباشد که ترکیه با هدف احیای نفوذ خود در حوزه تمدنی و الگو قرار گرفتن از جهت سیاسی و توسعه اقتصادی در این حوزه، هویت نوعثمانیگرایی را به عنوان سیاست خارجی خود برگزید