خوش بینی ـ بدبینی و باورهای مذهبی به عنوان پیش بینی کننده های طلاق
Abstract
هدف پژوهش حاضر بررسی خوش بینی ـ بدبینی وباورهای اساسی مذهبی در روابط زناشویی به عنوان پیش بینی کننده های طلاق می باشد. 120 زوج متقاضی طلاق با روش انتخاب هدفمند از بین جامعه ی متقاضی طلاقدادگاه خانواده و مراکز مشاوره ای شهر سنندج و 125 زوج عادی باروش تصادفیچندمرحله ای همتا شده با گروه متقاضی طلاق از بین والدین دانش آموزان دبیرستان های سنندج واقع در استان کردستان در سال 1389 (جمعاً 490 نفر) انتخاب شدند. همه زوج های نمونه به وسیله ی پرسشنامه های خوش بینی ـ بدبینی و باورهای مذهبی، مورد سنجش قرار گرفتند. از روش تحلیل ممیز برای تحلیل داده ها استفاده شد. نتایج به دست آمده فرضیه پژوهش را تأیید کرد و نشان داد که طلاق را می توان از روی متغیرهای خوش بینی ـ بدبینی،باورهای مذهبی و متغیرهای جمعیتی پیش بینی نمود. ﻧﺘﺎﯾﺞ ﺑﻪ دﺳﺖ آﻣﺪه از ﺗﺤﻠﯿﻞ داده ها ﺑﺎ ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت ﭘﯿﺸﯿﻦ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ اﺳﺖ.بر اساساینمدلمی توانیک روی آورد پیشگیری ازطلاقودرمانزناشویی بر مبنای خوش بینی- بدبینی وباورهای اساسی مذهبی تدارکدید و نتایج این پژوهش را در ﻣﺤﯿﻂ ﻫﺎی ﺑﺎﻟﯿﻨﯽ و مشاوره ای جهت کمک به زوج های مشکل دار و در آستانه طلاق به کار گرفت.