ارزیابی تنوع ژنتیکی جمعیت زنبور عسل ایرانی (apis mellifera meda) در شمال غرب ایران با استفاده از نشانگرهای ریزماهواره و خصوصیات مرفولوژیکی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
در مجموع، 3200 زنبور کارگر جوان از نظر مرفولوژیکی و 320 زنبور از لحاظ مولکولی بررسی شدند. مطالعه چهار جایگاه ریزماهوارهای مهم زنبور عسل (a24, a28, a29, a113) نشان داد که تنوع ژنتیکی قابلملاحظهای در بین جمعیتهای زنبور عسل شمالغرب ایران وجود دارد و از نظر میانگین تعداد آلل به ازای هر جایگاه (25/3-75/5) و میانگین هتروزایگوسیتی مورد انتظار (445/0-701/0) دارای سطح بالایی از تنوع می باشند. همچنین، براساس نتایج تجزیه واریانس مولکولی (amova)، تنوع ژنتیکی درون جمعیتی 70 درصد و تنوع ژنتیکی بین جمعیتی 30 درصد برآورد گردید. علاوه بر آن، آنالیز آماری دادههای مرفولوژیکی با استفاده از تجزیه به مؤلفههای اصلی (pca) نشان داد که جمعیت زنبور عسل شمالغرب ایران حداقل به سه گروه قابل تفکیک است. نظر به تنوع بالای ژنتیکی زنبور عسل شمال غرب ایران، ایجاد ایستگاههای پرورش ملکه و اجرای برنامههای اصلاح نژادی مختص توده زنبور عسل شمالغرب کشور، لازم و ضروری بنظر می رسد. همچنین با توجه به چندشکلی بالای نشانگرهای مورد مطالعه، این نشانگرها برای مطالعات بعدی از جمله برای نقشهیابی صفات کمی (qtl mapping) و استفاده از آنها برای انتخاب به کمک نشانگر (mas) و سایر مطالعات توصیه میشود.