اندازه گیری فقر (نسبی) در ایران با استفاده از منطق فازی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
چکیده برای اندازه گیری فقر و تمایز فقیر از غیر فقیر، معمولاً از شاخص های سن، خط فقر، نسبت فقرا و شکاف فقر استفاده میشود. اگر چه این شاخص ها مفید میباشند اما با به کارگیری منطق فازی و ترکیب آن با روش های فوق میتوان به دقت اندازه گیری شاخص ها افزود. برای مثال، براساس روش خط فقر، اگر درآمد فردی کمی بالاتر از خط فقر باشد، غیر فقیر و کمی پایینتر از خط فقر باشد، فقیر محسوب می شود. در مورد سایر شاخصها نیز وضعیت مشابهای وجود دارد. استفاده از روش منطق فازی میتواند باعث رفع این مشکل گردد. در این مقاله با معرفی شاخصهای مختلف و با بازتعریف این شاخصها در چارچوب منطق فازی، اندازه گیری فقر در ایران در سالهای 76، 82 و 1388 انجام شده است. نتایج با حالت متداول نیز مقایسه شده است. این مقایسه نشان میدهد، روش های اندازه گیری فقر با استفاده از چارچوب منطق فازی، نشان از تعریف دقیقتر و همچنین گستردهتر فقر نسبت به روشهای متداول دارد. نتایج حاصل ازدو دیدگاه متداول و منطق فازی حکایت از آن دارد شاخص های فقر در سال 1376 نسبت به سال 1382 بالاتر هستند و فقر در سال 1382 نسبت به 1376 کاهش یافته است، ولی شاخص های مذکور (هم به روش متداول و هم روش فازی) در سال 1388مجدداً افزایش داشتهاند. فقر در مناطق روستایی با استفاده از هر دو دیدگاه در تمامی سالهای مورد بررسی، بیشتر از مناطق شهری است.