بررسی خطا های واج شناسی کودکان با کاشت حلزون و کم شنوای شدید دارای سمعک و طبیعی ۶ ساله در شهر تهران

الهام السادت سیدی، elham sadat sayedi msc in speech therapy, department of speech therapy, school of rehabilitation, tehran university of medical sciences, tehran, iranکارشناسی ارشد گفتاردرمانی، گروه گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران آذر مهری، azar mehri msc in speech therapy, department of speech therapy, school of rehabilitation, tehran university of medical sciences, tehran, iranکارشناسی ارشد گفتاردرمانی، گروه گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران سامان معروفی زاده، saman maroufizadeh phd in speech therapy, department of epidemiology and reproductive health, reproductive epidemiology research center, royan institute for reproductive biomedicine, acecr, tehran, iranدکتری گفتاردرمانی، گروه اپیدمیولوژی و سلامت باروری، مرکز تحقیقات اپیدمیولوژی باروری، پژوهشکده زیستشناسی و علوم پزشکی تولید مثل جهاد دانشگاهی، پژوهشگاه رویان، تهران، ایران طلیعه ظریفیان، talieh zarifian assistant professor, department of speech therapy, university of welfare and rehabilitation sciences, tehran, iranاستادیار، گروه گفتاردرمانی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

سابقه و هدف: دستگاه‎های کمک شنیداری مانند کاشت حلزون و سمعک، با فراهم آوردن درونداد شنیداری، کمک شایانی به کودکان کم شنوا در جهت درک و تولید مهارت های تولید گفتار نموده اند. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی مهارت های واج شناسی کودکان با کاشت حلزون، کم شنوای شدید دارای سمعک و شنوای طبیعی شش ساله می باشد. مواد و روش ها: این پژوهش به صورت مقطعی بود. 60 کودک شش ساله در سه گروه 20 نفری از کودکان با کاشت حلزون، کم شنوای شدید دارای سمعک و شنوای طبیعی به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند. با استفاده از آزمون واجی به بررسی فرآیندهای واجی این سه گروه پرداخته شد. برای مقایسه گروه های مورد مطالعه نیز از آزمون های kruskal-wallis و تعقیبی dunn استفاده گردید. یافته‎ها: تعدادی از فرآیندهای واجی، درصد همخوان های صحیح و توافق کلمه با گفتار پیوسته در گروه کودکان دارای اختلال به صورتی معنی دار بالاتر از کودکان طبیعی بود (05/0>p)، اما تفاوت آماری معنی داری بین گروه های کاشت حلزون شده و سمعک یافت نشد (05/0<p). استنتاج: به طورکلی، گروه کودکان دارای نقص شنوایی با استفاده از وسایل کمک شنیداری خود، هنوز در شش سالگی نتوانستند به طور کامل واج‎های زبان خود را به دست آورند؛ بنابراین نیازمند دریافت توانبخشی های گفتاری و شنوایی هستند تا در آینده مشکلات واج شناختی کمتری داشته باشند