تأثیر روش تدریس بایبی در میزان یادگیری و انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هدف: هدف پژوهش بررسی تأثیر روش تدریس بایبی در میزان یادگیری و انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان بوده است. روش: پژوهش حاضر از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون – پسآزمون دو گروهی بود. جامعهی آماری این پژوهش شامل کلیه دانشآموزان پسر پایه ششم ابتدایی شهرستان کبودرآهنگ بودند که در سال تحصیلی 93-92 مشغول به تحصیل بودند. حجم نمونه این پژوهش 28 نفر بود که با روش نمونهگیری خوشهای چند مرحلهای انتخاب شد و بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش (14 نفر) و کنترل (14 نفر) جایگزین شد. ابزار مورداستفاده در این پژوهش آزمون محقق ساخته میزان یادگیری و پرسشنامه انگیزش پیشرفت تحصیلی هرمنس بود. برای تعیین روایی آزمون محقق ساخته یادگیری از نظر متخصصان استفاده شد که روایی صوری آزمون مورد تأیید قرار گرفت و جهت تعیین پایایی آزمون از روش کودر و ریچاردسون استفاده شده است که پایایی این آزمون با این روش 79/0 به دست آمد. برای تعیین روایی پرسشنامه انگیزش پیشرفت تحصیلی از ضریب همبستگی بین سؤالات استفاده شده است که روایی همسانی درونی که برای سؤالات گزارش شده به ترتیب سؤالات پرسشنامه در دامنه ای از 57/0 تا 3/0 می باشد، پایایی محاسبه شده برای این پرسشنامه نیز با دو روش آلفای کرانباخ و بازآزمایی به ترتیب 84/0 و 82/0 به دست آمده است. برای تجزیه و تحلیل دادهها از تحلیل کوواریانس استفاده شده است. یافتهها: یافتههای این پژوهش نشان داد که میزان یادگیری و انگیزش پیشرفت تحصیلی دانشآموزانی که با استفاده از روش تدریس بایبی آموزش دیده بودند بیشتر از گروه سخنرانی بود. نتیجهگیری: پژوهش حاضر نشان می دهد که روش تدریس بایبی می تواند میزان یادگیری و انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را بهبود بخشد.