بررسی اثر زمان ماند، دوز ازن و رطوبت نسبی بر کارایی فرایند ازن زنی کاتالیزوری در حذف زایلن از جریان هوای آلوده
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه و هدف : فرایند ازنزنی کاتالیزوری، یک روش کارآمد برای تصفیه ترکیبات آلی فرار از جریان هوای آلوده میباشد. این تحقیق با هدف بررسی کارایی فر آ یند ازنزنی کاتالیزوری در حذف زایلن از جریان هوای آلوده و همچنین تأثیر اثر زمان ماند (میزان جریان گاز)، دوز ازن ورودی و رطوبت نسبی بر کارایی این فرایند انجام شد . روش بررسی : در این مطالعه، جهت ارزیابی ازنزنی کاتالیزوری زایلن از یک سیستم آزمایشگاهی که شامل پمپ تزریق سرنگی، پمپ تزریق هوا، دستگاه مولد ازن و راکتور شیشهای که کربن فعال در آن قرار داده شده بود، استفاده شد. برای بررسی تاثیر هریک از متغیرهای مورد نظر، چندین مرحله آزمایش انجام شد. یافتهها : نتایج نشان داد، ظرفیت حذف زایلن در فرایند ازنزنی کاتالیزوری، به طور قابل محسوسی بیشتر از کربن فعال بهتنهایی بود . کربن فعال در حضور ازن به عنوان کاتالیزور عمل کرده و باعث افزایش معنیدار راندمان تجزیه زایلن شده است. علاوه بر آن، با افزایش دوز ازن در ورودی راکتور و جریان هوا، ظرفیت سیستم در حذف زایلن نیز افزایش یافت. همچنین با افزایش رطوبت نسبی از 5% به 50%، کارایی سیستم در حذف زایلن ارتقاء یافت. در حالی که با افزایش بیشتر رطوبت نسبی (بالای 50%)، کارایی سیستم تنزل یافت. نتیجه گیری : سیستم ازن زنی کاتالیزوری می تواند به عنوان روش مناسب با کارایی بالا برای حذف زایلن از جریان هوای آلوده در غلظت های بالا استفاده شود. همچنین، این سیستم میتواند به راحتی برای تبدیل سیستم های جذب کربن فعال حاضر به سیستم ازنزنی کاتالیزوری استفاده شود