Article

فرایند ارزیابی طرح های پیاده راه سازی خیابان ها

Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

پیاده راه سازی یکی از رویکردهای متأخر در حوزۀ طراحی شهری است که از طریق تأمین بستر حضور شهروندان به ترویج زندگی جمعی و رونق فضاهای شهری، به ویژه در حوزه­های مرکزی و تاریخی شهرها، کمک بسزایی می­کند. فارغ از میزان موفقیت این طرح­ها، موج این رویکرد در سال­های اخیر به فضاهای شهری ایران نیز رسیده است، لیکن همچنان در مورد چگونگی گزینش خیابان ها برای پیاده راه سازی و آثار احتمالی این طرح­ها وفاق نظری نیست. در مقالۀ حاضر، با تأکید بر اهمیت ارزیابی این طرح­ها، به منظور کاهش اثرات منفی پیاده راه سازی و فراهم آوردن پایه­ای برای ارتقای آن­ها، سعی در تدوین فرایندی بالنسبه کل­نگر برای ارزیابی پیاده­راه­ها با اتکا بر ساختاری تحلیلی ـ سلسله مراتبی شده است. برای دستیابی به فرایند ارزیابی مزبور، از روش تحقیق کیفی مبتنی بر شواهد استفاده شده است. به این منظور گردآوری داده­ها از سه طریق صورت گرفته است: مطالعۀ متون نظری، مصاحبۀ نیمه­ساختارمند با 5 نفراز متخصصان حوزۀ طراحی شهری و مصاحبه با 30 نفر از ساکنان و کسبه و کاربران در 3 پیاده راه موجود در شهر تهران، و تحلیل داده ها نیز از طریق تحلیل محتوای متون نظری و متن پیاده شدۀ مصاحبه­ها. دستاورد نهایی حاکی از آن است که بررسی عوامل و معیارهای رویه ای، به منظور تغییر در روندهای تصمیم گیری پیاده راه سازی خیابان ها، به ویژه معیارها و چارچوب­های اقتصادی، مدیریتی و انتفاع ذی نفعان اصلی از فرایند مزبور، تقدمی راهبردی بر حصول معیارهای ماهوی دارد. مهم­ترین معیارهای ماهوی نیز که برای ارزیابی گام­به­گام طرح­ها به شیوه­ای مکان­محور، بر پایۀ کاهش اثرات منفی و بیان توجیه لازم برای طرح، اولویت می­یابند، در زمینۀ ارزیابی امکانات بالقوۀ مکان در جذب پیاده با تأکید بر عملکردهای مختلط و امکان بستن خیابان، بر ترافیک سواره مطرح می­شوند.

Similar items