بررسی ارتباط بین سطح سرمی سلنیوم با بیماری بهجت
Abstract
سابقه و هدف: سلنیوم همانند سایر عناصر کمیاب و آنزیم های آنتی اکسیدان به عنوان یک عامل تعدیلکننده ایمنی و آنتیاکسیدان مطرح شده است. اخیرا کمبود سلنیوم در بیماری بهجت مورد بحث واقع شده است. به همین منظور مطالعه فوق با هدف بررسی ارتباط بین سطح سلنیوم با بیماری بهجت انجام شد. مواد و روش ها: مطالعهی حاضر از نوع مورد ـ شاهدی است که در گروه مورد 46 فرد مبتلا به بیماری بهجت و در گروه شاهد 46 فرد سالم بودند که در مرکز تحقیقات روماتولوژی انجام شد. از طرفی گروه کنترل از نظر قومیت و سن با گروه مورد همسان شدند. سپس سطح سلنیوم سرم با روش اسپکترومتری با جذب اتمی اندازه گیری شد ( atomic absorbtion spectrometer shimadzu aa-680 ) و میانگین سطح سرمی دو گروه با هم مقایسه و با آزمون t تجزیه و تحلیل شد. نتایج: میانگین سطح سرمی سلنیوم بیماران 38/15 ± 4/66 میکروگرم در لیتر بود. که به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل سالم (18/17 ± 87/86) بود (0005/0 p< ). وقتی که فعالیت بیماری بر اساس ارزیابی کلی پزشک ( gpa ) در نظر گرفته شد اختلاف معنی داری (21/15 ± 57/66) و بیماران غیرفعال (75/14 ± 83/65) مشاهده نشد. علیرغم یافته های فوق، افزایش معنی داری در سطح سرمی سلنیوم در بیماران مبتلا به درگیری چشمی مشاهده شد (001/0 p< ). نتیجهگیری: نتایج نشان داد که در بیماری بهجت سطح سرمی سلنیوم پایینتر از افراد سالم بوده و در کسانی که درگیری چشمی داشتند نیز بالاتر از افراد غیردرگیر میباشد ولی بین سطح سرمی سلنیوم و تشدید فعالیت بیماری بهجت ارتباطی مشاهده نشد، که ضرورت انجام مطالعات بیشتر را ایجاب میکند.