مبنای مسئولیت مدنی ناشی از محصولات غذایی اصلاح شدۀ ژنتیکی (تراریخته) (مطالعۀ تطبیقی در حقوق ایران و اسناد بین المللی)
Abstract
یکی از پاسخها به نیاز روزافزون مواد غذایی جامعۀ جهانی، تولید محصولات تراریخته است. استفاده از این محصولات و گسترش آن، باوجود مزایا و منافعش، چالشها و مسائلی را نیز به همراه دارد. ویژگی منحصربه فرد این نوع از محصولات و آثار زیست محیطی و انسانی آن، اهمیت بحث در این زمینه را دوچندان کرده است. از چالشهای حقوقی در این زمینه، تعیین مبنای مسئولیت مدنی ناشی از این محصولات است که اختلاف نظرهایی نیز دراسناد بین المللی و نظامهای حقوقی به دنبال داشته است. از اسناد بین‌المللی موجود میتوان به پروتکل ایمنی_ زیستی کارتاهنا اشاره کرد که ایران در سال 1382ش به طور رسمی به آن ملحق شده، و نیز پروتکل الحاقی ناگویا_ کوالالامپور که در خصوص مسئولیت مدنی ناشی از این نوع محصولات تدوین گردیده است. در این نوشته، با توجه به تعیین نشدن تکلیف صریح مقررات داخلی، تلاش شده است ضمن یافتن مبنای متناسب با حقوق ایران، وضعیت این مسئله در اسناد بین المللی مرتبط معرفی شود. با بررسی اسناد بین‌المللی و دیدگاه های مختلف در حقوق ایران به نظر میرسد که مسئولیت محض، مبنایی متناسب با حقوق ایران و اسناد بین المللی باشد.