ارتباط بین تعارض کار- خانواده و رضایت زناشویی در پرستاران و ماماهای بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی زابل
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه: تعارض کار- خانواده به عنوان ناسازگاری بین نقشهای کاری و خانوادگی توصیف میشود. از طرفی رابطه متقابلی بین رضایت زناشویی و شغل وجود دارد؛ به طوری که تنش در یکی از این دو حیطه، دیگری را تحت تأثیر قرار میدهد. هدف: مطالعه به منظور تعیین ارتباط بین تعارض کار- خانواده و رضایت زناشویی در پرستاران و ماماها انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه تحلیلی در سال 1393 بر روی تمام 289 نفر از کارکنان پرستاری و مامایی متأهل بیمارستانهای دانشگاه علوم پزشکی زابل انجام شد. اطلاعات با پرسشنامههای رضایت زناشویی انریچ و تعارض کار- خانواده کارلسون جمعآوری و با آزمونهای آماری ضریب همبستگی پیرسون، ﺗﻲ و ﺗﺤﻠﻴﻞ رﮔﺮﺳﻴﻮن خطی تحلیل شدند. یافتهها: میانگین نمره رضایت زناشویی کارکنان 52/168 (رضایت نسبی) محاسبه شد. میانگین نمره تعارض کار- خانواده کارکنان 26/3 (تعارض متوسطی) به دست آمد. بین رضایت زناشویی و تعارض کار- خانواده کارکنان ارتباط منفی معنیداری وجود داشت (11/0- =r ، 03/0 =p)؛ به طوری که با افزایش این تعارض، رضایت زناشویی کاهش مییافت. پرستاران رضایت زناشویی بالاتر و تعارض کار- خانواده کمتری را نسبت به ماماها داشتند. نتیجهگیری: با توجه به یافتهها، مدیران اجرایی بهداشت و درمان برای تحکیم بنیان خانواده باید شرایطی ایجاد کنند که تعارضهای نقشی بین کار و خانواده به حداقل برسد و به تبع آن میزان رضایت زناشویی افزایش یابد.