نقش ناگویی خُلقی در پیش بینی نشانگان آسیب شناختی بیماران مبتلا به سرطان سینه و پروستات
Abstract
زمینه: شناسایی عوامل روانشناختی دخیل در ایجاد مشکلات متعدد روحی و روانی ایجاد شده در بیماران مبتلا به سرطان بسیار مهم است. هدف: مطالعه به منظور تعیین نقش ناگویی خُلقی در پیشبینی نشانگان آسیبشناختی بیماران مبتلا به سرطان انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه همبستگی در سال 1393 بر روی 102 بیمار مبتلا به سرطان شهر اردبیل انجام شد که به صورت در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس ناگویی خُلقی ( ftas-20 ) و پرسشنامه نشانگان اختلال روانی (scl-25) بود. دادهها با آزمونهای آماری همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون همزمان تحلیل شدند. یافتهها: با تحلیل همبستگی، بین ناگویی خُلقی و تمامی نشانگان آسیبشناختی رابطه مثبت و معنیداری وجود داشت. با تحلیل رگرسیون ناگویی خُلقی قادر به پیشبینی معنیدار تمامی نشانگان آسیبشناختی بود. نتیجهگیری: با توجه به یافتهها، به نظر میرسد ناگویی خلقی قادر به تبیین معنیدار نشانگان آسیبشناختی است. لذا توجه بیشتر به مؤلفههای روانشناختی بیماران مبتلا به سرطان و ارایه راهکارهای درمانی مناسب میتواند در کاهش رنج روانی آنها مؤثر باشد.