ارزیابی آنژیوژنز در کارسینوم سلول بازال پوست با استفاده از شاخص های cdو ۳۴ cd۳۱ و تعیین ارتباط آن با الگوی مهاجم در بافت شناسی
Abstract
زمینه و هدف: آنژیوژنز نقش مهمی در رشد تومورها ایفا می کند. شواهد موجود نقش احتمالی این پدیده را در بروز خصوصیات تهاجمی و نیز متاستاز تومورها نشان می دهند. کارسینوم سلول های بازال (bcc) و کارسینوم سلول های سنگفرشی (scc) پوست علی رغم منشا مشابه، رفتار متفاوتی در زمینه تهاجم و متاستاز دارند. مطالعه حاضر نقش احتمالی فرآیند آنژیوژنز را در زمینه بروز رفتار تهاجمی تومورهای bcc پوست در انواع مختلف این تومور بررسی کرد.روش اجرا: 50 نمونه bcc با رنگ آمیزی h&e; و ایمونوهیستوشیمی با استفاده از آنتی بادی های منوکلونال cd31 و cd34 رنگ آمیزی شدند و میانگین و انحراف معیار دانسیته میکروواسکولر (mvd) بر طبق یک متد یکسان در استروما و بدنه انواع bcc شامل ندولر، میکروندولر، سطحی و اسکلروزینگ اندازه گیری شد. برای مقایسه میانگین دانسیته عروقی نمونه ها از آزمون های wallis, mann-whitney - kruskal استفاده شد.یافته ها: میانگین mvd بدنه در انواع مهاجم bcc (اسکلروزینگ و میکروندولر) 1.77±2.09 و در انواع غیر مهاجم (انواع ندولر و سطحی) 0.79±1.27 در بررسی با مارکر cd31 بود و این دو گروه با یکدیگر اختلاف معنی داری داشتند. میانگین بدنه تومور در انواع مهاجم 1.03±1.80 و در انواع غیر مهاجم 0.70±1.13 در بررسی با مارکر cd34 بود و این دو گروه نیز با یکدیگر اختلاف معنی داری داشتند. میانگین mvd در استرومای انواع مهاجم 3.73 ±bcc 11.65 و در انواع غیر مهاجم 3.69±10.70 برحسب مارکر cd31 بود و این دو گروه با یکدیگر اختلاف معنی داری نداشتند. میانگین mvd استرومای انواع مهاجم 3.68 ±bcc 11.24 و در انواع غیر مهاجم3.64±11.00 برحسب مارکر cd34 بود و این دو گروه نیز با یکدیگر اختلاف معنی دار نداشتند.نتیجه گیری: دانسیته میکروواسکولر با خاصیت تهاجمی و متاستاز در تومورها مرتبط می باشد و عروق بدنه تومور نقش مهم تری در این زمینه ایفا می کنند.