تاثیر دوازده هفته تمرین ترکیبی (هوازی - مقاومتی) بر مقادیر پلاسمایی گرلین و ابستاتین نوجوانان چاق
Abstract
زمینه و هدف: چاقی و اضافه وزن منجر به کاهش سطوح پلاسمایی گرلین و ابستاتین می شود. مطالعات درباره اثر برنامه تمرینی بر گرلین و ابستاتین، به ویژه در انسان ها، بسیار اندک و محدود است. هدف از این پژوهش، تأثیر دوازده هفته تمرین ترکیبی (هوازی- مقاومتی) بر مقادیر پلاسمایی گرلین و ابستاتین نوجوانان چاق است. روش کار: این مطالعه از نوع نیمه تجربی است. تعداد 30 نوجوان چاق، هدفمند و در دسترس به طور تصادفی در دو گروه تجربی (شاخص توده بدنی (bmi) 55/3±046/31 کیلوگرم بر مترمربع و درصد چربی 71/2±74/34) و گروه کنترل (bmi 198/3±404/30 کیلوگرم بر مترمربع و درصد چربی 465/2±06/35) تقسیم شدند. سپس گروه تجربی برنامه تمرین ترکیبی (تمرین هوازی شامل دویدن روی نوار گردان برای مدت 20 دقیقه در 70-60 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی (v02max)) و (تمرین مقاومتی با شدت 70 درصد یک تکرار بیشینه (1rm) با 10 تکرار در هر حرکت برای 2 ست) را به مدت 12 هفته (هر هفته سه جلسه) انجام دادند. درحالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند و تنها پی گیری شدند. متغیرهای وزن، درصد چربی، شاخص توده بدنی (bmi یاbody mass index ) و حداکثر اکسیژن مصرفی (vo2max) قبل و بعد تمرینات از هر دو گروه اندازه گیری شدند. نمونه خونی در حالت ناشتا طی دو مرحله، 48 ساعت قبل و بعد از تمرینات برای سنجش میزان پلاسمایی گرلین و ابستاتین گرفته شد. برای مقایسه درون گروهی از آزمون t همبسته و برای مقایسه بین گروهی از آزمون t مستقل استفاده شد. تمامی محاسبات آماری با نرم افزار spss نسخه 19 انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که مقادیر وزن، درصد چربی، bmi متعاقب انجام 12 هفته تمرین ترکیبی (هوازی- مقاومتی) به طور معنی داری کاهش یافت (05/0p<) و v02max، مقادیر پلاسمایی گرلین و ابستاتین به طور معنی داری افزایش یافت (05/0p<). نتیجه گیری: می توان نتیجه گیری کرد 12 هفته تمرین ترکیبی (هوازی- مقاومتی) وزن، درصد چربی، شاخص توده بدنی و را کاهش و مقادیر پلاسمایی گرلین و ابستاتین را افزایش می دهد و همچنین همبستگی معناداری بین گرلین با ابستاتین وجود دارد. بنابراین ممکن است برنامه ترکیبی با کاهش وزن، bmi و درصد چربی باعث افزایش سطوح پلاسمایی گرلین و ابستاتین شود.