ایجاد سلول های بنیادی مزانشیمی بیان کننده ژن vegf-a و پیش تیمار با sdf۱α به منظور افزایش بقا در استفاده در درمان سکته قلبی
rezvan esmaeili، ph.d. candidate, department of genetics, faculty of biological sciences, tarbiat modares university, tehran, iran keivan majidzadeh-a، cancer genetics department, breast cancer research center leila eini، msc cancer genetics department, breast cancer research center, parisa hoseinpour، pathologist, breast cancer research center, azin teymourzadeh، md student, cancer genetics department, breast cancer research center, majid sadeghizadeh، dept of molecular genetics, faculty of biological sciences, tarbiat modares university
Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هدف: امروزه به استفاده از سلول های بنیادی مزانشیمی در درمان بیماری های مختلف، از جمله سکته قلبی بسیار توجه شده است. اما چالش بزرگ در این زمینه از بین رفتن این سلول ها پس از تزریق و در مواجهه با شرایط کمبود اکسیژن و التهابی است. از این رو یافتن عواملی که پیش تیمار با آن بتواند مسیرهای بقا را در این سلول ها افزایش دهد بسیار اهمیت دارد. در این مطالعه ابتدا سلول های بنیادی مزانشیمی بیان کننده ژن vegf به عنوان عامل رگزایی ایجاد شد و پس از آن تأثیر پیش تیمار با sdf1α در بقای این سلول ها بررسی شد. نتایج موفقیت آمیز در این زمینه، این سلول ها را به کاندید مناسبی برای مطالعات بیشتر و استفاده در مدل رتی سکته قلبی به منظور بهبود عملکرد قلب تبدیل می کند. مواد و روشها: سلول های بنیادی مزانشیمی از مغز استخوان رت استخراج شد و پس از تأیید هویت، ژن vegf-a165 با استفاده از ناقل لنتی ویروسی به آن انتقال یافت. پس از تأیید بیان و عملکرد این ژن، سلول ها در دو زمان با sdf1α تیمار شدند. پس از آن بررسی های لازم برای تأثیر این کموکاین بر سلول ها از طریق اندازهگیری میزان آنزیم لاکتات دهیدورژناز و میزان بقای سلول ها انجام شد. نتایج: سلول های جدا شده از نظر بنیادی بودن، بیان vegf و عملکرد تأیید شد. میزان لاکتات دهیدروژناز در سلول های تیمار شده با این کموکاین، کمتر از سلول های تیمار نشده بود. در صد سلول های زنده در مجاورت این کموکاین بیشتر از کنترل بود. نتیجه گیری: تیمار با sdf1α منجر به افزایش بقا در سلول های بنیادی است. احتمال می رود که این سلول ها بتوانند در سکته قلبی، از طرفی باعث افزایش رگزایی شوند و از طرف دیگر بقای بیشتری در بافت سکته شده داشته باشند که مطالعات حیوانی برای اثبات آن نیاز است.