طراحی، سنتز و مقایسه نانو حامل دندروزوم جدید و دندریمر pamam پگیله شده در بهبود خواص ضد سرطانی کورکومین زردچوبه (curcuma longa)
Abstract
هدف: نقش ضد سرطان کورکومین از گیاه ادویهای زردچوبه در سالهای اخیر در تحقیقات متعددی به اثبات رسیده است. کورکومین قادر به مهار چندین مسیر پیامرسانی سلولی، ممانعت از تکثیر سلولی، تهاجم، متاستاز و رگزایی است اما محلولیت بسیار ضعیف آن در آب، کاربرد این ماده ضد سرطانی مهم را با مشکل مواجه میسازد. در این تحقیق با طراحی و سنتز یک پلیمر دو بخشی نوین مونومتوکسی پلی اتیلن گلیکول- اولئات (mpeg-oa) و اضافه کردن پلی اتیلن گلیکول به سطح حامل دندریمری پلی آمیدو آمین (pamam)، تلاش شد زیست دسترسی کورکومین به سلولهای سرطانی افزایش یابد. مواد و روشها: غلظت بحرانی تشکیل میسل، بارگیری دارو و سمیت سلولی روی رده سلولی کارسینومای گلایوبلاستومای مغزی (u87mg) بررسی شد. نتایج: نتایج مطالعات میکروسکوپ نیروی اتمی (afm) و پراکنش نوری پویا (dls) نشان می دهد نانوذرات mpeg-oa طراحی شده دارای دو جمعیت خود آرا شامل میسلها و پلیمروزوم ها است. غلظت بحرانی تشکیل میسل mpeg-oa بسیار پایین (03/0 گرم در لیتر) است. سمیت ic50 برای کورکومین آزاد، کورکومین بارگذاری شده در mpeg-oa و کورکومین بارگذاری شده در دندریمر پلی آمیدو آمین، به ترتیب 48، 24 و 13 میکرومولار محاسبه شد. همچنین کلیه تیمارهای دندریمر پلی آمیدو آمین پگیله شده غیر سمی تشخیص داده شد. نتیجهگیری: نتایج بیان میکند با استفاده از این نانوحاملها، زیست دسترسی کورکومین بهطور معنیداری نسبت به کورکومین آزاد افزایش مییابد. در نهایت این تحقیق نشان میدهد این نانوحاملهای کورکومین میتواند بهعنوان سیستمهای دارورسان مناسب برای انتقال کورکومین به سلولهای سرطانی در نظر گرفته شود.