بررسی نقش جاذب رادیکال‏های اکسیژن در پدیده حفاظت عصبی ناشی از هایپرکسی نورموباریک بر حجم سکتۀ مغزی حاصل از ایسکمی در رت
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هدف: مطالعات اخیر نشان داده است که استفاده از اکسیژن با غلظت بالا (هایپرکسی 95 درصد) در فشار طبیعی جو (نورموکسی) بهصورت متناوب یا پیوسته میتواند آسیبهای ناشی از سکته مغزی را کاهش دهد. هدف از این تحقیق بررسی اثر اکسیژن رادیکالی در تحمل به ایسکمی مغزی بعد از تیمار با هایپرکسی نورموباریک بهصورت متناوب در بافت مغزی رت در محیط درونبدنی است. مواد و روشها: رتهای نژاد ویستار در محدودۀ وزنی 250 الی 350 گرم در دو گروه اصلی آزمایشی بهمدت 6 روز در معرض 4 ساعت اکسیژن 90 درصد (ho) و گروه اصلی کنترل در معرض اکسیژن اتاق 21 درصد در فشار 1 اتمسفر (ra) داخل جعبه مخصوص قرار گرفتند. هر گروه اصلی به سه زیر گروه فرعی تقسیم شدند. زیر گروه اول هیچ مادهای دریافت نکرد (ra و ho) و زیرگروههای دوم و سوم نیم ساعت قبل از قرارگیری در جعبه اکسیژن بهترتیب سالین (ra-s و ho-s) و دیمتیل تیواوره (ra-mt و ho-mt) دریافت کردند. رتها 24 ساعت بعد در معرض جراحی ایسکمی مدل انسداد شریان میانی مغزی قرار گرفتند. بعد از 60 دقیقه ایسکمی نوبت به 24 ساعت خونرسانی مجدد رسید. آنگاه رفتارهای شاخص نقص نورولوژیک و حجم سکته مغزی بررسی شدند. نتایج: میانگین امتیازهای نقص نورولوژیک در گروه ra، ra-mt، ra-s، ho-mt، ho-s، و ho بهترتیب 85/1، 71/1، 42/2، 14/2، 42/0، و 57/0 بود. همچنین حجم سکته در گروه کنترل نشان میدهد که کاهش معنیدار حجم سکته با پیششرطیسازی هایپرکسی نورموباریک رخ میدهد در حالی که با مصرف دیمتیل تیواوره این اثر تا حد زیادی از بین میرود. نتیجهگیری: حفاظت عصبی بعد از تیمار با هایپرکسی نورموباریک بهطور متناوب به مقدار زیادی به واسطه رادیکالهای اکسیژن صورت میگیرد.