بررسی روند تغییرات کیفیت شیمیایی منابع آب زیرزمینی دشت بم و بروات طی سالهای ۱۳۸۳-۱۳۷۶
Abstract
مقدمه: مشکل کمبود آب شیرین و بحث پایداری وعدم پایداری آن در گستره وسیعی از کشورهای جهان خصوصا ایران مطرح است. ویژگیهای اقلیمی و جغرافیایی ایران سبب شده است که بخش عمده ای از ایران در مناطق خشک و نیمه خشک قرار گیرد. این مطالعه بمنظور بررسی تغییرا ت شیمیایی کیفیت آب دشت بم – بروات و تعیین روند تغییرات آن انجام گرفت. روش کار: در این بررسی توصیفی تعداد 20 حلقه چاه آب پیزومتری و 10 حلقه چاه آب مورد استفاده برای شرب با توجه به پراکندگی آنها در دشت انتخاب گردید. 12 پارامتر شیمیایی مهم آب با استفاده از روشهای مندرج در کتاب روشهای استاندارد سال 98 در طول سالهای 76 تا 83، نمونه برداری و مورد آزمایش قرار گرفت. نتایج بصورت حداکثر، میانگین و حداقل هر پارامتر برای هر چاه در هر سال تعیین شد. همچنین میانگین، حداکثر و حداقل غلظت ها در سال 82 با طبقه بندی شولر و ویلکوکس مقایسه و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: تغییرات کیفیت شیمیایی، روندی در جهت نامطلوب شدن آب چاههای شرب نشان داد. آب چاههای پیزومتری موجود نیز در منطقه در مواردی در جهت نامطلوب شدن کیفیت شیمیایی تغییر کرده است. بر اساس طبقه بندی و نمودار شولر آب منطقه 1 از نظر آشامیدن مناسب و منطقه 2 از این نظر فقط برای حالت اضطراری مناسب و منطقه 3 نامناسب تشخیص داده شدند. بر اساس نمودار و طبقه بندی ویلکوکس آب منطقه شماره 1 برای آبیاری مناسب و آب منطقه 2 برای حالت اضطراری و آب منطقه 3 نامناسب تشخیص داده شدند. نتیجه گیری: پیشنهاد می شود که بمنظور حفظ کیفیت و افزایش میزان آب منابع دشت بم و بروات نسبت به گسترش برنامه های آبخیزداری و آبخوان داری و کنترل سیلابها برای تغذیه مصنوعی دشت اقدام گردد