ارتباط سقط خود به خودی و سلامت عمومی

ناهید ناهید رهبر، nahid rahbar assistant professor of obstetrics & gynecology, faculty of medicine, semnan university of medical sciences, semnan, iran.استادیار گروه زنان و زایمان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران راهب راهب قربانی، raheb ghorbani associate professor of social medicine, faculty of medicine, semnan university of medical sciences, semnan, iran.دانشیار گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی سمنان (semnan university of medical sciences) صدیقه صدیقه مؤذن، seddigheh moazen gynecologist, semnan, iran.متخصص زنان و زایمان، سمنان، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی سمنان (semnan university of medical sciences) نعمت الله نعمت الله ستوده اصل، nematollah setoodeh asl lecturer, faculty of nursing & midwifery, semnan university of medical sciences, semnan, iran.مربی دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

مقدمه: سقط خودبه خود شایع ترین عارضه درحاملگی است. با توجه به این که در مورد به مخاطره افتادن سلامت عمومی متعاقب سقط، اختلاف نظر وجود دارد، این مطالعه جهت ارزیابی ارتباط بین سقط خودبه خودی و سلامت عمومی متعاقب آن، انجام شد. روش کار: دراین مطالعه کوهورت، درمرحله اول، پرسشنامه سلامت عمومی ghq-28 برای 500 زن باردار درمراحل اولیه حاملگیِ مراجعه کننده به درمانگاه های عمومی شهر سمنان درسال های 86-1384 ، تکمیل شدکه ماهانه پیگیری شدند. درمرحله دوم در98 زنی که سقط کردند،یک ماه بعدازسقط، پرسشنامه ghq-28 مجدداً توسط آنان تکمیل شد. از زنانی که سقط نکردند 98 نفرانتخاب و پس ازهفته 20 حاملگی (زمانی که خطر سقط منتفی می شد) پرسشنامه فوق مجدداٌ توسط آنان تکمیل شد. این زنان از بین آن هایی که سقط نکردند به طورتصادفی انتخاب شدند. داده ها پس از جمع آوری با استفاده ازآزمون های مجذورکای، دقیق فیشر و رگرسیون لجستیک تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: میانگین (± انحراف معیار) سن زنانی که سقط کردند 1/6±3/26 وزنانی که سقط نکردند 8/5±4/25 سال بودکه تفاوت آن ها معنی دار نبود. دوگروه از نظرتعداد حاملگی قبلی، تعداد فرزندان زنده، تعداد سقط قبلی و سطح تحصیلات تفاوت معنی داری نداشتند. نتایج نشان داد که وقوع سقط اثر معنی داری بر بروز اختلالات جسمی (027/0=p، 7/34= or)، اضطراب و اختلال خواب (043/0= p، 0/5 = or)، افسردگی (027/0= p، 5/11= or) و سلامت عمومی بعد از سقط (001/0>p ، 2/10= or) دارد. با این وجود ابتلا به سقط اثر معنی داری برکارکرد اجتماعی بعد از سقط نداشت. میانگین نمره کلی ghq-28 درگروهی که دچارسقط شدند، قبل ازسقط 6/22 و بعد از سقط 4/29 بود. درگروه شاهد، قبل از هفته 20 حاملگی و بعد از هفته 20 حاملگی میانگین نمرات به ترتیب 5/22 و 5/21 بود. میانگین تغییرات نمره سلامت عمومی در دو گروه تفاوت معنی داری داشت (001/0> p). نتیجه گیری: حمایت روانی در هنگام مواجهه با افراد مبتلا به سقط جهت افزایش کیفیت زندگی این افراد ضروری است.